( 101 ) 

 1 Toen gaf onder het juk 't snelvoctige ros hem tcu antwoord : 



— \/ \y — V- v^ 



Xanlhos, dcn kop naar de aarde geneigd, en de golvende manen 



_ vr vy — \,- \r —("!) — \y •\y - ^ \/ - \y 



Tusschen de boclit van lict juk ontglijdende, viclen ter aarde; 



— \j- '^ — x/v/ - \ri?) — — — ■v\y — \y 



Dczen verleende de spraak de godin blankarniige Hera : 



— \y \,' — \j \y — — — -v^ \^ —- \y yy — — 



5 — Zeker, w ij zullen u tlians wel redden, geduchle Achilleus, 



v/- \y 



v/ \y 



Doch na is u de dag des verderfs; wij dragen de schuld niet, 



— \y \j- — \^ \J- — V/--W — ^^-.V— \rv/ — — 



Maar de vermogende god en de macht des geweldigen noodiots. 



— V/- \y — — — v%-/ — — — N.-xy — — 



Immers door traagheid niet of door loomheid zijn wij de oorzaak 

 Zoo van Patroklos'schouders de Trojers de wapenen roofden; 



— \j- \^ — x/\y— — — — — v/\y— — 



dO Maar de geweldige god, dien droeg schoonlokkige Leto, 



Doodde hem onder de voorsten en gunde aan Hektor den krijgsroem. 



— \j- \>- — -w v/— \^ yy — \y \y — {^)\y — ^y 



Zeker, wij zouden den adem van Zefuros wel evenaren 



— V\>-— -wvx — \y \y — — — ■wx/' — \J- 



Welke de snelste van allen genoemd wordt; maar aan u zelven 



— \y \y — (?) \/- — \y \y — vr \^— \/xr— ^-w 



Is het beschikt voor een god en eens menschen geweUl te bezwijken. 



— — — \y-\y — '^ \j- — \y \y — \y \y — '^ 



15 Alzoo kionk het, tôt wecr de Erinnuën staakten zijn spreken. 



— — — \y \j- ~ \/ \y — \/ \y — \yxr— — 



Doch mismocdig hervatte de rappe van voeten Achilleus : 



— \j- \j- — -v \y 



Waartoe spelt ge mij,Xanthos, den dood? Gij behoefdet dit geenszins, 



— — ~ \y \y ~ \y \y— (?)— \y\^— \^ 



Zelf ook wect ik het wel, dat mijn lot is hier te bezwijken. 



— \y -w — (?)'w— \yv — xy \y — \j- \y — — 



Ver van mijn dierbaren vader en ver van mijn moeder en nochtans 



— — — \j- \y — v\r — K/' \y — \/ \y — — 



20 Niet ecr rust ik, tenzij ik de Trojers genoeg in het naiiw breng. 



— — — Xr\/— (?)V/— — — ^ \y — — 



Alzoo sprak hij en dreef naar de spits luidschreeuwend hunhoefslag. 



— Op dit fragment veroorloven wij ons eenige aanmer- 

 kingen : 



A . — Vosmaer verkiest den hiatus boven de elisio en volgt 

 hier het voorbeeld van Homerus. Uen leze dus vers H : 

 naar de aarde; vers 11 : gunde aan; vers 15 de Erinnuën. 



B. — Eenige lange syllaben worden tôt korte gemaakt : 



