( 97 ) 



(loch minder, is de eerste voet een trochaeus. Wij nemen onze 

 voorlDeelden uit He Bestedeling : 



I! \r 



Langzaam i^almdc 't j^ctamp der heeklok over de vciden 



!' vr — 



Die volzalig in 't gond dcr avnndzonne zicli baadden. 



Plechtig rocrcnde slond! aïs in 't dorp elk moederken ecnsklaps 

 Stakendc 't snorrcn van '[ w ici met hct tecken des kruizes zich zcgent. 



Ook de woorden nwen, haren maakt hij soms kort : 



Wijl hij van onder (\v scliouw de vcrpachting zag haren ganggaan. 



Alsmede de werkwoorden staan, laat, deed, enz., voor een 



ander werkwoord : 



- - (?) (?)_ - - \^ -^ - V (?) v' - 



Lang reeds had hij daar zoo onverschillig en spraakioos staan kijken 



Gansch haren schat van kleurcn en sfralengetoover deed slroomen. 



Ook de lange uitgangen heid, loos, enz., en de syllaben 

 waar in ivaarom, wijls in dikwijls, enz. 



Zoodat Van Beers den door ons als valsch }3estreden regel 



aanneemt, volgens welken eene lange syllabe door overheer- 



sching eener andere kort wordt. 



- - (?) 



Roerloos hingen daar ginds op de hoogte de bruine 



(?) 

 Molenwiekcn : het loof stond roerloos en boven de huttcn... 



— natuur, die cemvig 



— Ny — y (?) — - - (?) - \y \/ — \y 



Liefde predikt, waarom, waarom loch stichten de menschen... 



't Bloed zijne wangen op nieuw... en plotselings Liva 

 (?) - - \^ (?) (?) - - -^ ^ 

 Nog cens sprakeloos en harlstochtelijk tcgen zijn boezem 



- (?) 

 Drukkende lei hij bedaard en met wondere fierheid zijn handje 



(?) (?) - N^ (?) 



In des kunstenaars hand... 



- ^-- - (?) "v/ - (?) 



Ja ! want 't schoonste gcbed van ecnvoud en onschuld is vreugde! 



- (?) VA 



Doch hoe dikwijls hem vrouw of kindcrs ook roepen... 



