( 9o) 



D"" NoLET DE Brauwehe VAN Steelanu, ook eeii vriend en 

 raadpleger van Dautzenberg, behoort nog tôt de levenden. 



Bescheidenheidshalve zullen wij ons bepalen bij de zes 

 eerste regelen van een stuk, toegewijd aan 's dichters zoon, 

 bij dezes priesterwijding. — Het staat in Puëzij en Proza, 

 Amsterdam, 1877. 



-v/v/ — (?) - \/\y— xr-v/— — — — 



Tintclend baant zicli, door den bencveldcn najaarsdampkring 



— \jr \^ — — — X/X/ — — — X/V/- — — 



Splijtend, der herfstmaand zonne den stecds hem eigenen loopkreits, 



— — — \j- \/ — \/-w — V/-W — \y \j- — — 



Goudgloed kaatsendc langs de gewelven van Meehelens hoofdkerk. 



— \/v^— — — — — \y \J — (?)%/— vr 



Hoog in het luchtruim dreunt zvvaar klokkengebom, waar de voile 



— _ — \/ \j' — \y \j- — \y \y — \j- \y — — 



Toongalm boven de slad en de sluimrende burgeren heenruischt. 



Wij teekenen twee syllaben aan. 



Wie bemerkt niet hoe voltonig en plechtig die aanvang 

 klinkt, door 't veelvuldig gebruik der spondœén? 



Frans De Cort, de schoonzoon van Dautzenberg, heeft, in 

 de weinige metrische stukken die van hem bekend zijn, een 

 groot talent getoond. Hoe los en hoe keurig toch klinkt b. v. 

 de aanvang van den Epistel aan Paul Fredericq (Ned. Muséum, 

 1876, blz. 189) : 



Paul, nog ligt hij me versch in 't geheugen, die schoone September- 



Zondag, toen voor 't eerst wij elkaar ontmoetten in 't hupsche 



Stedeken, waar zich paren de wieglende golfjes der Nethen. 



Dikwerf had mij uw naam reeds de ooren gctrofifen, getrouw van 



(?) 

 Lovende litels verzcld, die naar 't uur mij deden verlangen 



Dat ik den drager le zien zou krijgen in levenden lijve. 



Deze krachtig doorklinkende rhythmus, eenigzins hard zelfs, 

 past volkomen in dezen toestand, waar een jonge man tôt 

 zijnen vriend spreekt, om hem eenige te zamen gesleten geluk- 



