(84) 



gezag, een Voss b. v. ontbreekt, om den kluister van den 

 ouden sieur te verbreken en onzen versbouw met eenen nieu- 

 wen rhythmus te verrijken. Zôô dicht was men hier bij de 

 ^vaarheid ! 



Dufour zegt : « Onze taal bezit al de elementen die den bouw 

 van den germaanschen hexameter samenstellen ». 



In Noord-Nederland had Immerzeel in 1813 zijnen iïwf/o van 

 't Woud laten verschijnen en in de voorrede van dit Alexan- 

 drijnsch gedicht geschreven : « De hexameters zouden in de 

 fransche taal, geloof ik, al evenmin behaagd hebben als zij tôt 

 hiertoe bij ons in den smaak gevallen zijn ». 



Deze misslag, zegt Van Duyse i, is te grof : wat is er gemeens, 

 buiten den naam, tusschen onmogelijk te maken fransche 

 hexameters en 't grondstoffelijk aan 't Duitsch zoo nauw ver- 

 sante Nederlandsch ? 



Ten Ho et gaf in 1827 onder den titel van Gustaaf en 

 Amanda een beschrijvend gedicht uit : hij kende de Luize van 

 Voss en Goethe's Herman mid Borothea, dat hij in Nederland- 

 sche hexameters overbracht. Zijn Gnstaaf en Amanda werd 

 in de Vriend des Vadeiiands (Amsterdam, 1828, II, 21) een 

 c( vreemd letterverschijnsel » genoemd. De recensent gelooft 

 niet dat het wenschelijk zoude zijn dat Ten Hoet navolgers 

 vinde, — omdat daardoor het aantal pruUaria zoude verme- 

 nigvuldigen; want rijmlooze (!) verzen te maken is nog gemak- 

 kelijker dan rijmende, enz. 



Wij zullen zulke redenen niet wederleggen, maar liever 

 eenige hexameters van Ten Hoet afschrijven; ze zijn voorzeker 

 niet volmaakt; of het nog gemakkelijker is zulJîe verzen dan 

 rijmende te maken, laten wij door den lezer beslissen : 



\j- — \/ \j- — \j- \/ — \/ 

 Nu staarde, in slomme verwachtirm 



— \/— \/— v\/ — \/ \/ — (?)-w— -^ 



Arm in arm gestrengeld en de oogen gcricht naar het Oosten 



\j- — ■N-r 



't Jeugdige vriendenpaar : en zie, een gloeiende lichtzee 



• Verhandeling over den Nederlandschen versbouw, \, blz, 98. 



