(76) 



Naar allen schijn is Casteleyn, de wetgever der Konste van 

 Wietorike (1550), de eerste, die poogde metrische verzen te 

 bouwen; doch hij liet niet na die vlijtig te berijmen, volgens 

 den stalen regel van rhetoriken en naar het voorbeeld der 

 Middeleeuwsche latijnsche dichters ! 



Ziehier een staaltje van den « Excellent Poëte moderne ». 



Veersen in dichte Phaleucium carmen. 



Myn schoon dochter, glorieus met alIen, 

 Wilt dyn gratie my subbijt toescriuen. 

 Op my, vulleke, laet dyn hulpe vallen; 

 Want ghy schoon Venus onder aile wiuen 

 Dalder liefste zijt ende zulste bliuen. 



Het derde vers alléén kan er door. 



In 1637 gaf C. Plemp, een Amsterdammer, zijne Orthogra- 

 phie Belgica uit, waarin eenige proeven voorkomen van onbe- 

 rijmde metrische verzen, die voorzeker merkwaardig zijn. 

 Ziehier twee Sapphische strophen : 



Ecnich almachtig schep-er en behoeder 

 Van son en maen en 't hel-e stergewelfsel, 

 Ook wat omlaech rolt der-wers of herwers 

 Ende verandert; 



Wie sai het raoorden stut-en ende branden? 

 Wie sa! ons oorlochs fel-e vonken uiten (uitdooven?) 

 Wie sal in vriendschap slil-e koelte bieden 

 Onze gemoeden? 



Het metrum is klaarblijkelijk Horatius afgekeken en de 

 caesuur na de 5® syllabe is streng in acht genomen; doch de 

 prosodische waarde der syllaben is veelal verkeerd gerekend. 



Twintig jaar nadien verscheen Godd.îus werk Nieinve gedich- 

 ten zonder rijm (Harderwyk, 1657). Deze beweerde dat hexa- 

 meters en andere metrische verzen zoo bijzonder goed in onze 



i 



