:) 



TWEEDE HOOFDSTLK. 



KORT OVERZICHT DER GESCHIEDENIS VAN DEN METRISCflE> VERSBOIW. 



Sedert eeuwen hebben letterkundigen van waarde pogingeu 

 aangewend om de schoone vormen der classieke verzen in 

 onze taal over te brengen : zij waren vemikt door de wellui- 

 dendheid dier meesterstiikken ; zij voelden zicb, uit reine zueht 

 voor het schoone, genoopt ook die welluidendheid in huuue 

 verzen te doen weerklinken ; doch dit was hun bepaald onm»> 

 gelijk. Langs den eenen kant was de kennis van de teohniek 

 des antieken versboiiws nog onvolmaakt en de leer der metriek 

 door de theorieën der Grammatici verduisterd; vêle goede 

 werken der Ouden bleven vernalatigd: vêle metrisch-slechte 

 stukken der Middeleeuwen werden met ijver bestudeerd ; deze 

 strekten dus tôt verkeerde opvattingen ; eindelijk, de waiv 

 grond der versbouwkunde bleef nog dikwerf een geheim. 



Langs den anderen kant was het Xederlandsch, ofschoon 

 reeds veel \Toeger tôt voile ontwikkeling en bloei gekomeu, 

 zoo zeer versohillend in klanken en beweging met het Grieksch 

 en het Latijn, dat de toepassing der antieke metriek, zooals 

 zij toen bekend was, enkel aanleiding gaf tôt onmogelijke 

 samenstellingen van reeksen waarin het weerbarstige Neder- 

 landsch maar niet welluidend wilde klinken. 



Dit is overigeus niet te verwondei*en, ja het is nug waar 

 dat in 't Nederlandsoh het ganseh onmogelijk is een Latijnscli 

 vers zoo na te bootsen dat hier al de bijzondere en eigenaar- 

 dige hoedanigheden van het voorbeeld teriig te vinden zijn; 

 ééne vooral is vooralsnu in 't Nederlandsoh onbestaaubaai' : 

 we bedoelen Ao;7f syllaben met accent. Toch willen wij eenige 

 namen opgeven van letterkundigen die zioh met de zaak 

 hebben beziggehouden. 



