(74) 



Misschien zou men beweren dat on hier, door den rhythmus 

 van 't vers, een genoegzaam accent verkrijgt om voor lang te 

 gelden; ik wil daar tegen inbrengen dat juist dit princiep, 

 waardoor aan den rhythmus het vermogen toegekend vvordt 

 ecnigen invloed te hebben op de waarde der syllaben, de bittere 

 bron is der menigte slechte metrische veraen die onze letterkunde 

 onlsieren. 



Deze valsche regel werd reeds in 1866 {Makamen en Ghazelen, 

 biz. 92) bespot met de volgende verzen : 



\y — \/-v — \j- vr — \y Kf — — 



Mijn oor is de maal waar 'k de vormen meê afmeet ; 

 Mijn versvoeleii zijn er, der rede ten spijt. 



Dit hortend distichon wordt oôk door den rhythmus he- 

 heerscht! (Zie bIz. 4-5.) 



Wat ik van de anapœslische maat der Turksche Marsch van 

 Mozart, bladzijde 45 gezegd heb, is hier ten proeve uitgevoerd. 

 Ik heb namelijk de bekiemtoonde korte syllaben voor kort laten 

 gelden, en zoo het volgende gedicht, wat op de muziek volkomen 

 past : 



^^m^m^^^mm 



^^m 



On-ze vaan ! Ira-mer wap-pert ze op de hel-den, on-ze dapp-ren ! Hal-ve 



àt:^^ 



3 



aS; 



maanîAlseen zon- ne zult ge 



blin-ken in het 



veld! 



Dit proefje diene ten bewijzc, dat het laatste woord over onze 

 metriek nog niet gezegd is : ik verwacht zeer veel goeds van 

 eene ernstige toenadering van dichtkunde tôt toonkunde en beii 

 overtuigd dat de grondige studie der metriek den toonkundige 

 evenzeer van groot nut zal zijn : beide rauzische kunsten vol- 

 maken elkanderî 



