( 71 ) 



(ntmiddellijk voor of na eene syllabe konieii, die l^epaald lang 

 is, worden insgelijks kort, b. v. : 



\y \y \y — \j- 



Omdat ge mij verhoord liebt, vader, ... 



xr vr -i^- — v 



Tocn ik nog een kind was, licp... 



v' — 

 Wannecr ik lieen zal gaari. 



Meii weze omzichtig bij H gebruiken van zeer zwakke syllaben 

 met langen klank : daar zij geen gewicht genoeg hebben om 

 (ien rhythmus in gang te houden, maakt hunne aanwezigheid 

 het vers dikwijls dof van toon. Nog slechter is het Avanneer 

 men ze tôt korte verminkt; want dan wordt de eurhythmie 

 geschonden. 



Men zal dus, naar 't voorbeeld der Duitschers, die hunne 

 prosodia, door ijverig bevserken der metriek, zeer verre 

 hebben klaar gemaakt, dan toch maar de onzekere lange syl- 

 laben voor lange aannemen en ze zdô trachten te plaatsen dat 

 zij niet al te mat klinken. Overigens verbiedt de poëtische taal 

 het veelvuldige aanwenden van woorden tvier onbestemdlieid of 

 onbeduidendlieid tôt zelfs in hunne onzekere metrische waarde 

 te bemerken is. 



Daar nu 't Nederlandsch veel zachter en vocaalrijker is dan 

 't Duitsch, waarin de klemtoon met veel meer geweld ook 

 doorklinkt, is dan het aannemen van zeer zwakke lange letter- 

 grepen als bepaald lang, bij ons nog beter te verdedigen. 

 Het verwringen zulker syllaben tôt korte, komt ons nog barder 

 en onwelluidender voor, dan bij hen het geval zoude zijn. 



De kracht onzer lange, geaccentueerde syllaben; de belle klank 

 onzer geaccentueerde korte; de zachtheid onzer niet beklemtoonde 

 lange en de vluchiigheid onzer ongeaccentueerde korte, zijn 

 hoogst merkwaardig : zij maken onze taal geschikt tôt nabootsen 

 van aile muzikale rhythmen (zie Hoofdstuk I van 't eerste deel). 



Deze schoone hoedanigheden hebben echter niet belet dat, 

 tôt in de laatste tijden, in 't Nederlandsch de metrische dicht- 

 kunst niets dan weinig voldoende, ja erbarmlijke verzen gele- 

 verd heeft. We zullen dit in 't vol^ende hoofdstuk zien. 



