( <Î4 ) 



kort : ze bevatten eenen korten klank en sluiten op eenen 

 enkelen medeklinker ; ze vallen om zoo te zeggen uit den 

 mond. — Daarentegen zijn de woorden hier, daar, haar, door, 

 eens, als vorm en klank, lang : doch zoodra zij op de eerste 

 volgen : b. v. ik val hier, ze zit daar, ik mis haar, ik roi door 

 fhet leven), viU eens (den beker), dan overstemmen deze de 

 lange syllaben. 



Dientengevolge bestaan er in de Noordsche talen vier soorten 

 van syllaben : 



a) Syllaben die kort van klank zijn en door het accent ver- 

 sterkt woorden ^ ; 



b) Syllaben die kort van klank zijn en bij gebrek aan accent 

 toonloos blijven ; 



c) Syllaben die lang van klank zijn, doch het accent missen; 



d) Lange syllaben, die tevens geaccentueerd zijn. 



Deze laatste vereenigen quantiteit en qualiteit en zijn dus 

 de voornaamste; 



Daarna komen de beklemtoonde korte syllaben ; 



Verder de onbeklemtoonde met langen klank en eindelijk : 



De onbeklemtoonde korte syllaben, die dus toonloos blijven. 



Zijn dus volkomen lang : baal, deel, mier, boor, duiir, pijn, 

 dauw, tromv, eeuiv, finit, heil, deur, nieuw, tooi, bloei, goed, enz. 



Zijn te tellen als lang door het accent : 



a) altoos : de stamsyllaben met korten klank, b. v. man, zimj, 

 sterk, zes, enz.; 



b) desgevallende : andere syllaben met korten klank, b. v. 



r r I 



W'a/iklank, ongeluk, o/jstand, enz. 



Zijn lang door hunnen langen klank : aile syllaben (woorden 

 en suftixen), b. v. aan, uit, door, -zaam, -loos, -haar, -heid, enz. 



Zijn kort : de onbeUemtoonde syllaben met korten klank : 

 de, des, den, der, het, me, ge, ze, ive, te, er, in; on-, be-, ge-, 

 om-, val-, wan-, mis-', e, el, en, er, ig, isch, je, lien, sel, sem, 

 ster, mv, lijk (lik). 



Zijn in de uitspraak ietwat langer : de onbeklemtoonde syl- 



1 Zie nota 1 a . 



