( '52 ) 



iceks, die een anliek vers in mélodie nabijkomt. Het gebeurt 

 wel cens dat het gelioor van hedendaagsche dichters niet in 

 siaat is de eurliythmie der anlieke verzen te vatlen : — de 

 woordjes door oe/'ening ontwikkeld en ver/ïjnd staan er dus niet 

 t(,' vcel. 



H. Wij zeggen veelal : dit beteekent niet dat de Romeinen 

 geene rein dactyiische hexameters gebruikten : het 



Quadrupedanle putreni sonitu qualit ungiila campum 



van Vergilius is genoeg bekend, e venais het aan spondœën rijke 



Uli inler sese magnà vi brachia lollunl, 

 of: 



A lergo et loiigum per valles pascitur agmen 



van denzelfden dichter, alsmede het schitterend uitwerksel van 

 den spondœus in dcn vijfden voet : 



Conslilit alque oculis Phrygia agniina circumspexit. 



Het zij hier in 't voorbijgaan gezegd dat de Grieken vrijer waren 

 in hunncn vcrsbouw, maar hun voorbceld is later niet nagevolgd. 



III. De door bucoMsche dichters geHcfde diœresis na den 

 vierden daetylus heel't den naain verkregen van bucoHsche 

 eœsuur, ofschoon die eigenhjk gcenc ccesuur is : de vijf volgende 

 verzen van VergiHus eerste Ecloga geven hiervan wederom voor- 

 beelden. 



Tityrus : 



— \y\r — -vv/ — — — — -~\j-\j- 



Melibœe, deus iiobis hLec || olia fecil : 



— \y^ — \j- v/ — — — \j- \j- — \y\j- — -w 



namque erit ille mihi semper deus; || illius aram 



— \r \y _ _ _ '^ -v/— \^ \j- — \j- \y — -w 



saepe tener nostris ab ovilibus 1| imbuet agnus. 



— \y- \y — \^ \y — — — "W \y — "^ 



nie meas errare boves, ut || cernis, et ipsum 



— ■w\y — — — vx/ — \y \y — v/ 



ludere qnœ vellem calamo permisit agresti. 



