(40) 



En het valt niet te betwijfelen dat de antieke dichters 

 tegelijk zangers waren, die en gedicht en muziek schiepen — 

 niisschien wel beide in ééns. 



Deze schoone tijden waren iang voorbij, toen de Romeinsche 

 dichtkunst onder de laatste stralen der ondergaande Grieksche 

 kunstzon in bloei kwam. 



Bij de Romeinen bleef dan ook de vorm wat hij bij de 

 Grieken geworden was uit de innige verbinding der beide 

 niuzische kunsten. En dewijl, nevens het behoud van vêle poë- 

 tische werken, de verre verwoesting, door den tijd aangericht 

 in de muzikale monumenten der Ouden, ons doet besluiten 

 dat de muziek veel vroeger dan de dichtkunde weggekwijnd is, 

 zoo mag men ook met grond beweren dat de Grieksche muziek 

 den Romeinen nooit volkomen eigen werd. 



Dat echter Horatius oden geschreven heeft op muziek, zullen 

 wij verder pogen te bewijzen. 



Zeggen wij eerst eenige woorden over de strophen van- 

 Horatius : zij zijn aile vierregelig, naar één zelfde metron 

 gebouwd; dus zonder epode. Daar een vers en ook een vers- 

 systema enkel beschouwd wordt als een gewrocht van de 

 euphonie en eurhythmie der taal, hebben zij weinig gemeens 

 met de logische verdeeling der rede : juist gelijk de metrische 

 gang van 't vers weinig te doen heeft met de prozaïsche accenten. 



Daarom kan het gebeuren dat, in verzen die door sinaphie 

 verbonden zijn en dus op het einde geene syllabe anceps 

 hebben, een woord tôt twee verschillende verzen behoort en 

 dat de strophe niet sluit met een punt : evenvvel valt menig- 

 maal het slot van den volzin samen met het slot der strophe 'J . 



» Algemkene aanmerking. De voorbeelden welke hier volgen zijn aile streng naar 

 (le Horatiaansche schemata gebouwd; doch men besluite hier niet uit, dat wij de 

 Grieksche metra beneden de Latijnsche stellen. Integendeel gelooven wij te moeten 

 verklareu, dat de ondervinding ons bewezen heeft, hoezeer het losse en vrije der 

 Grieksche metra boven het zware en strenge der Latijnsche te verkiezen is bij de 

 toepassing dier vormen in ons Nederlandsch. Ten andere, het blijft altijd stellig, dat 

 de Romeinen leerlingen der Grieken zijn; doch, zoo het wel waar is, dat men wijzer 

 handelt met tôt den meester zelven te gaan, mag evenmin betwijfeld worden dat men 

 bij goede leerlingen ook nuttige lessen kan genieten. Wij gelooven dus de studie der 

 Romeinsche dichters niet te mogen verwaarloozen. 



