(29) 



meer spondspën en minder ontbindingen voor dan bij de 

 Grieken. 



Het schéma van den catalectischen (afgekorten) trochaeïschen tetrameter komt 

 dus ten slotte hier op necr : 



Over de woordvoeten zij aangemerkt : 



l" Wanneer de vijfde trochœus een woordvoet is, mag hij door geenen spondaeï- 



schen woordvoet of door geen met spondœus aanvangend woord (molossus : , 



epitritus quartus : \y. molossus-iambus : \^ -, enz.) gevolgd worden ; 



want daardoor verlamt de rhylhmus en het vers valt in stukken. Bewijs : 



y^ \y \y — \y \x- — — \y 1 — — 1 — -w — 



In het begiii bestoiid de Godheid; hemel, | aardrijk, | niets bestond : 



Maar het licht verkreeg het aanzijn : de eerste | welkomgroet 1 verrees. 



— Waren de eerste zonnestralcn de eerste | waarheidstralen | niet î 



:2° Daar het Nederlandsch overvioeit van trochœïsche en ditrochgeïsche woord- 

 voeten, gelooven wij het nuttig, op dit punt de aandacht te vestigen en hun veelvuldig 

 gebriiik af te raden; verzen als de volgende worden weldra vervelend eentonig : 



Hoor des | leeuwriks | morgenhymne, | juichend | stijgt hij hemelwaarts ; 



— yl— x/— ■wl— — I — v/l— x/l 



Draagt zijn | dlepgevoelden | lofzang | naar het | hooge | stargewelf. 



Men gebruike liever aïs woordvoeten den iambus, diiambus, rijzendeu spondaeus, enz., 

 en wende de ontbinding aan op de eerste syllabe der dipodie, ja zells op de derde, 

 waar zulks past ; 



3" Daar de pyrrichische woordvoet bij ons niet als bestaande erkend wordt en de 

 pceon quartus {\y\y\y-) aïs woordvoet uiiersl zelden in onze taal voorkomt, zal men, 

 in geval van ontbinding, zijne toevlucht moeten nemen tôt eene of twee monosyllaben 

 om met den anapsestus of den iambus den vierden paeon te vormen. 



De ontbinding van de derde syllabe eener dipodie laat den in 't Nederlandsch niet 

 schaarschen woordvoet van den pseon primus (- \y vr ^) benuttigen. 



Ziehier, ten beteren uitieg van het voorgaande, eenige gescandeerde verzen : een 

 verondersield brokstuk uit een Grieksch drama, enkel voor den vorm gedicht : 



— \y — — --^^ _ — - \j- - v/-vr\y 



Haar gelaat weerspiegelt boosheid, menschenhaat en wroegingen. 

 y-r \j- \y — \y — \y — \y — \j- — v/ — v/ - 

 Op het vergrijsde hoofd zijn vioeken neergestort ! De God der wraak 



- \y — V/\/\yv/ — v/ — \y— — — vrv^ 



Eischt verzocning om het verbreken : wee, o wee, rampzalige ! 



— ~y — \y — V— -w- — ^^— -,v/-— v/ — 

 Hoort ge niet het vreeslijk reutlen, ziet ge niet de bleeke schim, 



— vr_V/ — v/ — — vy\yv/— \y-— \j- - 

 Daar verrijzend uit den grafnacht, met den v'erradersdolk ? Zij komt, 



— \y — - — \^ — \y — v\yv/-w — \j- — 



Rijt de lijkwade op en toont u jammcrendc het bloedig hartl 



