(25J 



uiterst zelden waagt hij twee ontbindingen in hetzelfde vers. 

 [Sophodes is hiermede eenigszins vrijer; Euripides daaren- 

 tegen bedient zich veel van ontbindingen.) 



Aristophanes mag als de vader van den comischen tetra- 

 meter beschouwd vvorden : hij houdt zich aan geene vaste 

 caesuiir verbonden, en vervangt de vijf eerste iamben door tri- 

 bachys, dactylus of anapœstus, waar het hem belieft. Of hij 

 dit deed zonder keur, en of het prozaïsch accent hier geene roi 

 speelde, verdient elders grondig onderzocht te worden. 



De Romeinen volgen grootendeels het voorbeekl van Aristo- 

 phanes. Phœdrus gebruikt in aile voeten, met uitzondering 

 van den laatsten, den spondœus en den anapœstus; nooit 

 volgen twee anapgesten onmiddelijk achter elkander : in den 

 vijfden voet staat bij voorkeur de spondaîus of anapœstus ; 

 geen vers eindigt bij hem in twee iambische woorden. — 

 Verdere eigenaardige toepassingen bewijzen hoe verstandig 

 de Romeinen zich de kunstvormen der Grieken aaneigenden 

 en ze in hunne gedichten overeenbrachten met den aard 

 hunner taal. 



Op de woordvoeten in den iambischen trimeter zij aangemerki dat, wanneer de 

 caesuur voorafgegaan is van eene monosyllabe, deze niet mag volgen op een iambisch 

 woord, zooals in de verzen : 



Ik weet I genoeg, 



V/I|— vr— vr— \/ — 



ik wandel onbekommerd voort. 



verschrikt 



v/|| — \y —\/\y 

 ge niet, vermetele ? 



De donder grolt 



Wanneer de derde voet een iambische vvoordvoet is, verdwijrit het karakter van 

 den trimeter en verloopt het vers tôt alexandrijn. 



De laatste iambus is bijna nooit een woordvoet en, beslaat hij ait twee monosyl- 

 laben, dan heeft de laatste het accent. Dit ailes volgens de vroeger opgegevene 

 vereischten van den hexameter. 



Ziehier het tateltje ter verbeelding dezer regels : 



De drie vormen van den trimeter zijn, met inachtneming 

 van het bovenstaande voorschrift bewerkt in hetgene volgt : 

 Tome XXXVIII. 3 



