( 21 ) 



Aangaande de woordvoeten zij opgemerkt, dat men bijna 

 nooit dactylische of spondœïsche vvoorden in den 2" en 3" voet 

 toelaat ; in den 1", 4° en 5" voet komen dactylen voor, alsook 

 spondaeën in den 1" en 4" voet : nooit in den ^^ voet. 



Eene monosyllabe kan slechts dan voor de ca^suur in den 

 3" of 4" voet komen, wanneer zij voorafgegaan is van twee 

 korte eensyllabige woorden of van een pyrrichisch woord; de 

 syllabe anceps mag alleen een woord vormen, wanneer het 

 voorgaande woord ook eensyllabig is en het accent ontvangt. 



In den vijfden voet mag slechts dan de - door een eensyl- 

 labig woord gevormd zijn, wanneer een pyrrichisch woord of 

 twee eensyllabige korte woorden volgen. 



Deze verschijnselen zijn in de volgende tafel afgebeeld : 



Daar de pyrrichius beschouwd vvordt als in 't Nederlandsch niet bestaande, valt de 

 laatste reeks weg; wat de monosyllaben in de andere versvoeten betreft, daaromtrent 

 is maar één regel : men vermijde hun veelvuldig gebruik. Tôt hedenis, in de moderne 

 hexameters, geen acht gegeven op bovenslaande regels; zelfs niet bij graaf August 

 von Platen : de ondervinding zal leeren, van welk nut zij mogen zijn voor de wellui- 

 dendheid. In de volgende verzen zijn de verschillige gevallen bijeengebracht, 



— \yv/ ■w'v — ^ — — \y \y 

 Wondere zucbt van den mensch, die van ohrust brandende blikken 



— — — v^\^ — \yvy 



Rondstuurt over de schepping, zich vragende waar is de maker? 



■W -w — \y \y- — 



Twijfeit en hoopt ge dan steeds in uw hart, zwaarmoedige dweeper? 



— — — \^ -w- — — 



Loochent en vreest gij het wezen der Godheid ? Leest ge den naam niet 



Die, vôôr 't licht in uw oog drong, eeuwen en eeuwen gegrift stond 



Daar in het hemelgewelf en geleerdheid heden- nog blind straalt? 



Vooral in de eerste kola valt het prozaïsch accent bijna 



