( 19) 



II. 



NaUERE BESCHOUWING DER STICHISCHE METRA. — KoRTE VERGELIJ- 

 KING TUSSCHEN DE GrIEKSCHE EN ROMEINSCHE TOEPASSING DER 

 ZELFDE METRA. 



De fijne smaak (1er Ouden en de hooge trap van volmaakt- 

 heid, dien hunne talen bereikten, geven ons het recht te 

 beweren dat de bij hen meestgebruikte metra de volmaakste 

 zijn, en wanneer wij de Romeinen sommige metra der Grieken, 

 die hunne leermeesters waren, eenigszins wijzigen zien, mogen 

 wij daaruit besluiten, dat hunne zwaarder klinkende taal hen 

 daartoe genoopt heeft : ook bemerken wij, dat deze wijzigingen 

 meestendeels bestaan in het vervangen van trochaeën en dac- 

 tylen door spondaeën, en het zeldzamer ontbinden der - in 

 anapaestische, iambische en trochceïsche metra, terwiji de\y^y 

 der anapaesten veel meer tôt - worden samengetrokken. Deze 

 eigenaardige toepassing verdient de grootste aandacht der 

 dichters, welke de antieke metriek in hunne taal benuttigen. 



De belangrijkste stichische metra der Ouden zijn : 



I. De Dactylische hexameter : 



— \y^ \y — \j- \y — \j- \/ — v\/ — v/v — — 



De laatste syllabe is willekeurig kort of lang (anceps) en 

 brengt over 't algemeen eene stemrust mede. 



De v^v/ kunnen tôt - samengetrokken, doch de - mogen niet 

 in ^^^/ ontbonden worden. 



De Grieken gebruikten in den derden voet dïkwijls den 



en zelfs in eene dezer, verdient aangemerkt te worden ; doch het is hier de plaats niet 

 daarover verder uit le weiden. Voegen wij er nog bij, dat de koren in de Grieksche 

 treurspelen nog veel grooter van samenstel waren. 



De drie gedeelten vormen te zamen een afgerond geheel. Van de strophe wordt de 

 zin menigmaal tôt in de antistrophe verlengd en van deze ook wel lot in de epode. 

 De epode sluit gewoonlijk met een punt, of ten minste met een op zich zelven staande 

 deel van den zin. In dit laatsie geval begint de volgende strophe met een conj., een 

 pron. rcl., enz., en zij volgt dus natuurlijk ter oniwikkeling van het gedicht. 



