(17 ) 



In den regel telt geen vers meer dan dertig tijden : bij 

 lyrische dichters en in de dramatische koren ontmoet men 

 echter langere reeksen ; doch het schijnt uitgemaakt, dat deze 

 veeleer den naam van perioden moeten dragen. 



De verzen van meer dan tien syllaben hebben eene cœsuur, 

 dit wil zeggen eene plaats, waar de rhythmische gang onder- 

 broken \vordt om de stem eenige rust te scthenken en levens 

 de rhythmische beiueging te veranderen, in de meeste verzen. 

 Wanneer een vers in tw^ee deelen gesneden wordt door eene 

 vaste caesuur, dan noemt men elk dier deelen een verslid 

 [Kôlon). De twee kola maken dus het vers [Metron] uit. 



Bestaat een metron uit een zeker aantal voeten van den- 

 zelfden vorm, b. v. uit trochœën of iamben, uit dactylen of 

 anapaesten, zonder vaste caesuur, dan heet zulks een stichisch 

 metron; een gedicht in zulke verzen is een stichisch gedicht. 



De stichische gedichten behooren tôt de verhalende of recita- 

 tieve poëzij. 



Metra uit verschillige voeten bestaande, of zulke, waar twee 

 of meer verschillige verzen tôt een rhythmisch geheel ver- 

 bonden zijn, heet men systematische metra. 



De systematische metra behooren tôt de lyrische poezij , d. i. tôt 

 gedichten die gezongen of, met begeleiding van muziek, voor- 

 gedragen worden. Sommige metra zijn voorafgegaan van eene 

 syllabe, die willekeurig lang of kort is ; deze voorlettergreep 

 heet anakroesis. 



Bestaat de voorslag uit twee syllaben , wier tijdwaarde 

 onbepaald is, dan noemt men hem : basis. De basis kan 

 zijn een v^^, een v -, een -^^ of een --. De lange syllaben 

 van de basis worden maar zelden in x/ ^ ontbonden ; ter- 

 wijl de anakroesis, wanneer hij - geldt, al licht in n^ n^ 

 oplossen kan. 



De door het systema afgeteekende deelen des gedichts, hetzij 

 alleen, hetzij herhaald, noemt men : strophe. 



Wanneer het systema der volgende strophe gelijk het eerste 

 is, noemt men deze de antistrophe. 



Tome XXXVIIl. 2 



