(16) 



c) Van viej' tijden : n^^/v^v^ (Proceleusmaticus), ^^- (Aiia- 

 pa3stus),v^-^^ (Amphibrachys), --^^ (Dactylus), -- (Spondaeus); 



d) Van vijf tijden : ~^x^^ (P«on primus), -^-^^^ (Pseon 

 secundus), ^ -^ - ^ (Pseon tertius), ^ ^^ x^ - (Paeon quartus), 

 ^ ~- (Bachius), - -^ (Antibachius), v^ - (Creticus) ; 



e) Van zes tijden : ^^y-- (lonicus a minori), --x/ ^ (lonicus 



a maiori), -^^- (Choriambus), ^ — ^ (Antispastus), (Mo- 



los&us), waarbij nog de dubbele iambus ^ -^- (Diiambus) en 

 de dubbele trochseus -^-^ (Ditrochaeus) gevoegd worden. 



f) Van zeven tijden : ^ (Epitritus primus), - x^ - - (Epi- 



tritus secundus), --^- (Epitritus tertius), ^ (Epitritus 



quartus) ; 



g) Van acht tijden : (Dispondaeus), ^^--^- (Doch- 



mius) 1. 



Deze twee laatste soorten komen zelden voor. 



» Men heeft eenige dezer benamingen gebruikt om versvoeten te beteekenen, die 

 enkel naar het accent gerekend worden; dit heeft aanleiding gegeven tôt misverstand. 

 Men heeft aldus den naam van iambus gegeven aan elk paar syllaben, waarvan 



de laatste het accent heeft; zoodat de metrische spondaeus evenals de pyrri- 



chius ^^ ^^ als iambus geldt; van trochœën in het omgekeerde geval, derwijze dat 



de spondaeus en de pyrrichius ^ -^ voor trochaeën genomen worden. Met de 



dactylen is het nog erger : naast den metrischen vorm _ ^ ^, rekent men den anti- 

 bachius -w, den creticus _ ^^ _ en den tribachys ^•^•^, ja zelfs den molos- 



sus , die dezelfde beweging hebben, als tôt de dactylen behoorende. 



Wie de benamingen van iambus, trochaeus, dactylus in dezen verkeerden zin ver- 

 staat, zal niet veel begrijpen van hetgene over de metriek gezegd wordt. 



Daar in onze moderne verzen de tijdmaat niet in acht genomen wordt, en de bouw 

 van het vers geheel schijnt te berusten op het plaatsen van eene beklemloonde 

 syllabe tusschen een bepaald getal onbeklemtoonde, zoo houdt men zich tevreden, 

 wanneer het vers een regelmatig gedreun of getrappel laat onderscheiden, hoe hor- 

 tend en struikelend dit dan ook al geschiede. Wel is waar, in de laatste tijden heeft 

 de zoogenaamde « vrije maat » tegen dien vervelenden en taalverkrachteuden vers- 

 i^ang ingewerkt, door enkel het getal accenten te eerbiedigen, en dat der toonlooze 

 syllaben, die er tusschengeplaatst worden, onbepaald te laten; doch hier ook ont- 

 breekt de tijdmaat geheel. En nu doet de invloed der « vrije maat » zich gevoelen 

 op de moderne metrische verzen : deze zijn menigmaal gebouwd, veeleer met strenge 

 inachtneming van het accent, dan met het klaar begrip van de regels der prosodia; 

 ze zijn dienvolgens zoo onharmonisch als vêle andere. De eenige ware weg, tôt 

 ontwikkeling der welluidendheid in onze poëtische gewrochten, is ons door de Grieken 

 sedert eeuwen gebaand. 



