IS) 



TWEEDE HOOFDSTUK. 



OVER DE ANTIEKE VERZEN. — VERSVOETEN. — C.ESUUR. — VERSLID 

 (KÔLON). — VERS (mETRON). — ANAKROESIS. — BASIS. — STICHISCHE 

 METRA. — SYSTEMATISCHE METRA. — STROPHE. — ANTISTROPHE. 

 — EPODE. 



I. 



Het antieke vers is eene metrische reeks, bestaande uit gelijke 

 of ongelijke voeten, die evenwel niet willekeurig of vverktuiglijk 

 met elkander vereenigd zijn; maar volgens de wet der sym- 

 metrie en der euphonie, zooals het {door oefening ontwïkkeld 

 en verfijïid) kunstgevoel van den dichter die uitlegt of zich 

 voorstelt ^. 



De versvoeten zijn verbindingen van twee, drie, vier of 

 (zelden) vijf syllaben. ledere versvoet heeft ten minste eenen 

 nadruk op eene syllabe. 



Bij de meting der versvoeten heeft men als eenheid van tijd 

 {chronos protos, lat. mora) de korte syllabe genomen en ze 

 aangeduid met het teeken : ^^, terwijl men de lange syllabe 

 beteekent met : -, dat, zooals hooger gezegd is, gelijkstaat 

 met vrv/. In vêle verzen mag de - ontbonden worden in -^^v/; 

 in andere mogen de v^\^ samengetrokken worden tôt -. 



Men heeft in de verbindingen der syllaben de volgende 

 voeten : 



a) Van twee tijden : ^^ (Pyrrichius) ; 



b) Van drie tijden : ^ ^ -^^ (Tribachys), -^ (Trochapus), 

 v/ - (lambus) ; 



* Zie nota I. 



