(13) 



de gewone regels van den bouw des trimeters in, zoo kort 

 mogelijk bijeengesteld, ten bewijze : dat tiisschen de metriek 

 der Ouden en de moderne muziek geen onderscheid te maken is, 

 voor hetgene den bouw der rhythmische reeksen en het onver- 

 schillige der plants van het prozaïsch accent betreft ' . 



Hij, die weet hoe nauw de beide muzische kunsten bij de 

 Grieken verwant waren, hoezeer en met welk gelukkig gevolg 

 dezer gelijktijdige beoefening tôt verfijning en volmaking der 

 dichtkunst heeft geleid, zal bovenstaande parallel gansch 

 natuurlijk en redematig vinden. 



Het hoeft niet bewezen dat, hoe beter eene taal zich laat 

 plooien naar de rhythmen en accenten der muziek, hoe 

 zangeriger zij is uit haren aard, en hoe rijker aan vormen 

 en klanken in schildering en uitdrukking de werken der 

 dichters in die taal zijn, — indien deze, het voorbeeld der 

 Grieken volgende, de muzikale rhythmiek tôt grondslag nemen 

 hunner metriek. 



NOTA'S. 



1. De eerste maattijd is in de muziek de goede of sterke tijd, 

 oradat hij den nadruk ontvangt : de loonkundigen noemen dien 

 nadruk, naar het Grieksch, thesis, d. i. neerslag; zij heeten den 

 zwakken tijd. of in de drietijdige raaten, de twee laatste tijden, 

 ARSis, d. i. opslag. Ongelukkiglijk zijn beide woorden door de 

 metriekers begrepen in den zin van zinking of daling voor 

 neerslag en van verhefjîng, klimming oï stijging voor opslag, 

 waaruit eene ernstige oorzaak van misopvatting is ontstaan; 

 want de toonkundige nocmt arsis wat de metrieker thesis heet 

 en omgekeerd. Om deze reden heeft de schrijver beide termen 

 weggelaten en zich enkel bediend van het woord nadruk voor 

 hetgene door de toonkundige met thesis en door den metrieker 

 met arsis wordt bedoeld. De zwakke tijd heeft hij met geene 

 bijzondere benaming aangeduid. 



« Zie nota II. 



