(8) 



De metrische rhythmus der antieke verzen lag geheel in de 

 opeenvolging van metrisch-lange en -korte syllaben, zonder- 

 dat de klemtoon (prozaïsch accent) er eenigen invloed op uit- 

 oefende; integendeel, men legde er zich op toe, het prozaïsch 

 accent grootendeels te doen verschillen met den metrischen 

 rhythmus ^^ 



De prosodie der Ouden onderscheidde twee soorten van 

 lettergrepen : de korte, welke in de metriek aangeduid worden 

 met het teeken v/; en de lange, beteekend met : -. 



Zelden was eene zelfde lettergreep nu eens kort, dan weer 

 lang, volgens de plaatsing. 



In het algemeen rekende men twee korte syllaben zoo lang 

 van duur als ééne lange, en in vêle versvormen (stichische 

 metra zooals de hexameters, pentameters, enz.) was het ver- 

 vangen van twee \^^ door een - van toepassing; — evenals 

 in andere stichische metra (zooals de anapaestische, iambische 

 en trochaeïsche) de ontbinding des - in \^^ werd aangewend. 



Indien wij de metriek der ouden bij onze moderne muziek 

 vergelijken, vinden wij de volgende overeenkomst : 



1^ Het tweedeelig stelsel der waarde : 



J = JJ 



enz. 



* Deze bewering is verder door eene menigte voorbeelden gestaafd. — De verzen. 

 gebouwd naar den rhythmus der accenten, zooals onze gewone moderne verzen, 

 bestonden zeer waarschijnlijk bij de Grieken reeds vôôr de invoering der metrische 

 verzen ; men uoemde ze demotische verzen, d. i. : volksverzen. Doch de kunstdichters 

 verwaarloosden ze geheel, en aan deze minachting is dan te wijten, dat niet één accent- 

 rhythmisch vers ait het oud-grieksch is bewaard. 



Bij den Romeinen bestonden, vôôr de invoering der Grieksche metriek, ook zulke 

 volksverzen, en deze bleven in zwang nevens de schoonste voortbrengselen der 

 metrische poëzij. — Zie Gottfried Herrman, Handbuch der Metrik, § 104; 

 AUGUST Apel, Metrik, §§ 494-96; Laurens van Santen (Santenius) in zijnen Teren- 

 TIÀNUS Maurus (uitgegeven door D.-J. van Lennep), blz. 164 en i96. 



De ontwikkeling der metrische dichtkunst houdt met den bloei der literatuur 

 gelijkeu tred, en zij verkwijnt met het verval der beschaving. 



