(i) 



de toetssteen is der euphonie en der eurhythmie onzer verzen, 

 blijkt dien ten gevolge onbetwistbaar, en de bewonderens- 

 waardige gewrochten der Grieksche dichters zijn daar, om te 

 getuigen hoezeer beide muzische kunsten elkander volmaken. 



Voorzeker is sedert eeuwen de scheiding van dichtkunde en 

 toonkunde een voltrokken feit; doch het is wenschelijk, dat 

 eene toenadering plaats grijpe, vooral in onze taal, die, zooals 

 het in de Prosodia der Noordsche talen in 't algemeen en der 

 Nederlandsche in 't bijzonder {Deel II, Hoofdstuk I dezer 

 studie) ontwikkeld wordt, zeer veel aftîniteit met de muziek 

 bezit. 



In deze prosodia is ook een regel vooruitgezet, die in ééns 

 aile moeilijkheden en onnatuurlijke metingen der syllaben 

 wegruimt, en tevens onze metriek eenen stap nader bij de 

 antieken brengt ^. De schrijver dezer studie beschouwt dit 

 gedeelte van zijn werk als zeer belangrijk. 



Dit afdoende grondbeginsel heeft hem ook vrijgelaten van 

 het critisch onderzoek der vroegere prosodische werken van 

 eenen Hesselinck, Kinker, Van Alphen, Dautzenherg, Heremans, 

 Van Duyse, enz. Waarom nog onderzoeken en betwisten wat 

 door bovengemeld beginsel gansch is beslist? 



De kleine en zeldzame uitzonderingen zullen, door het werk 

 van talentvolle dichters, vanzelf vastgesteld worden ; w^ant het 

 gaat hier, gelijk met aile kunsten : de beoefening, volgens 

 weinige maar gezonde grondregels, brengt meer vooruitgang 

 dan eene gansche bibliotheek technische werken. 



Er is, naar het oordeel des schrijvers van deze studie, maar 

 ééne zaak te doen : namelijk onzen dichtkunstbeoefenaars aan 



« De verdeeling der syllaben in vier soorten. 



