( iO ) 



grootc liavcr-, koorn- en pcniiingrciiten moclciulc misscn, daar- 

 omtrcnt ccn sprckerid verloog opliaiigt : « ciide dattcr lultcl 

 » apparcnlie was » — schrijft hij — k van dat de voorzcyde 

 » vaghc landen in eenighe jaeren ter culture soudcn ghebroglit 

 » wordcn, mits dat niemant daeraen en ivilde de handt slaen, 

 » nijt ontsight van de voorseyde grooie beconimertheyt, dacr- 

 » vooren de vruchten ende besaythede op lict velt soudcn 

 » hcbbcn moglien aengesproken ende gbesaisiert wordcn, dat 

 )> oock de voorseijde landen niet wel afwinnelijck en ivaeren dan 

 » met groote moeyle ende groote cost, ende met apparcnlie van 

 » clcyne vrucbt ofte bacte, door de notoire minder wecrdc van 

 » de voorseyde landen; dacrby dat 't voorschreven cloostcr te 

 » buyten blecf staende niet allenelyck 't jaerelyc*kx incomenen 

 » van syne beerlycke renten, maer bovendicn oock syne tliien- 

 » dcn, mitgadcrs de liecriicke rechten, soo van beslc boofden , 

 » dootcoopen ende wandelcoopen, als andere die daerop souden 

 » connen ofte niogben vallcn, tôt grooten ondicnst ende intrest 

 » van den voorscydcn cloosterc. » Om dat verlies te voorkonien, 

 liet de abt, na rijp beraad met zijne kloostcrlingen, al de on- 

 bebouwde, ongebruikte en verlatcne landen in eeuwigen en 

 erfelijken cijns over aan den ontvangcr Maximiliaan Struvinck, 

 zoo voor bem als zijne nakomclingen, zonder nadeel, éditer, van 

 de eigenaars dier landen , indien zij die terugeiscben mocbtcn 

 (SFcbruari 1617)'. 



Te Aalter, onder andere, was die loestand in 't begin der ver- 

 ledene eeuw nog bedroevender. Wij scbreven in de monogra- 

 pbie dier gemeente, dat deze plaats in de XVII'''' eeuw zoodanig 

 liarcn rijkdom vcrloor, « en tôt zoo eenen ellendigen s tact, mits- 

 » gaders tôt soo quade reputatie was gekonien » dat in de ecrste 

 bclft der vcrledcne eeuw niet min dan 90 paardenbofsledcn 

 in puin waren gevallcn, tcrwijl de landen, bij gebrck aan bcbou- 

 wing, in bunnen oorspronkelijken slaat waren gekcerd, ver- 

 woest en met onkruid begroeid, als badde nooit ccn menseb cr 

 den voet op gcdrukt. Kon bet anders? Beigië werd immers hcr- 



1 Spiegel der eerw. prelaeten van St-Pieters, bl. 75. — Prov. Archief. 



