LXVIIL. RUBIACEAE. Ee 
tende, lancetvormige lobben. Meeldraden 5, in de buis 
der bloemkroon ingeplant en met de lobben van deze 
afwisselend, met korte of lange, onder in de bloemkroon- 
buis ingeplante helmdraden; helmknoppen lijnvormig, in 
de bloem sbesloten of met de toppen daarboven uitstekende, 
onder aan de rugzijde vastgehecht en naar binnen open- 
springend. Schijf kussenvormig, uit 5—10 onduidelijk 
gescheiden klieren gevormd. Eierstok 2-hokkig; stijl dun, 
onbehaard, met korte, stompe, van binnen met stempel- 
kliertjes bezette, binnen de bloem besloten of daarboven 
uitstekende takken; eitjes anatroop, talrijk, naar boven 
dakpanswijze opeengedrongen, ingeplant aan lijnvormige, 
met het tusschenschot vergroeide zaadlijsten. Doosvrucht 
door den blijvenden kelkzoom gekroond, eivormig, lang- 
werpig, lijn-lancetvormig of min of meer cilindrisch, aan 
weerszijden gevoord en daardoor 2-lobbig; glad of on- 
duidelijk geribd, 2-hokkig, veelzadig, schotverbrekend, van 
de basis naar den top openbarstend, waarbij ook de bloem- 
steel tevens in de lengte gespleten wordt. Zaden schild- 
vormig, naar boven dakpanswijze opeengedrongen, vast- 
gehecht aan kantig gevleugelde, eindelijk vrije zaadlijsten ; 
zaadhuid met een breeden, vliezigen, getanden, den ge- 
heelen omtrek omgevenden vleugel en met eene lang- 
werpige kern, welke in de as van het vleezige kiem wit 
de rechte kiem bevat; zaadlobben eivormig ; kiem worteltje 
rolrond. 
Altijdgroene boomen en heesters, met rolronde of vier- 
kantige twijgen en met een bitteren bast. Bladeren tegen- 
overgesteld, gesteeld. Steunblaadjes tusschen de bladstelen 
geplaatst, aan de basis der binnenzijde met talrijke kleine 
klieren, afvallend. Bloemen wit, vleeschkleurig of purper, 
zeer welriekend, soms 4- of 6-tallig, vrij klein, in einde- 
lingsche pluimen met kruiswijs geplaatste takken. 
Aantal soorten, volgens BENTHAM en HoOkER, omstreeks 36, in 
tropisch Zuid Amerika tehuis behoorend, doch waarvan vele met eenige 
variëteiten in Nederlandsch Indië gekweekt voorkomen, waardoor 
misschien enkele ook verwilderd aangetroffen kunnen worden. In 
1882 gaf BeRNELOT MoENs zijn beroemd werk, De Kinacultuur 
in Azië, uit, waarin alle aldaar gekweekte vormen besproken 
werden. Hij wijst daarin o.a. op de moeilijkheid de beschreven 
soorten en variëteiten volgens de opgenoemde kenmerken te onder- 
scheiden, waardoor de opvatting omtrent het aantal van deze zoo 
he 
