MYRISTICEAE. 54 MYRISTICA. 
194, tab. 116—118. — Nuz myristica, Pala, Rumph. Herb. Amb. 
IL. p. 14, tab. 4. -— Arbor famosa, sub culturÂ jam varians, teste 
REINWARDTIO autoptÂ rarissime fructus dispermos (Pala bakoembar 
indigenis) profert. — In Bandà arborem vidit fructu constanter 
arillum album praebente. 
Accuratius autem jam RuMmpurus diversas arboris formas investiga- 
vit et autoptis videndum an omnes reverâ sint conspecificae. Primum 
feminam et marem arborem distinguit, scil. M. fragrantem et M. fa- 
tuam. De ill: walias quoque habet varietates et abortus, quae autem 
non diversam constituant speciem, uti primum Pala-Bacamban seu 
nuces geminas, in Bandâ Palakende-kende dietas, cujus fructus exte- 
rius duplicem habet sulcum, cruciatim supra sese decurrentem, caete- 
rum vulgari similis est vel paullo major… binos gerens nucleos sibi 
invieem junctos [oppositos], quisque autem suo includitur putamine 
atque suÂ obvolvitur maci. Ad latera vero, ubi sibi invicem junguntar, 
sunt plani, intermediâ crassiore locatà maci, unde et interiores nuces 
modo semirotundae sunt” [tab. laud. fig. G; ex ovario itaque biovulato 
orta videtur}. — # Altera varietas est Pala Pentsjoeri he. furum nux. 
Haec vel nullum gerit osseum putamen vel tantum ejus partem ma- 
eisque nudae adjacet nuci,…. quae obliqua et irregularis tuberculosae 
formae, estque abortus damnosus; sì enim aliis misceatur nucibus vel 
maci, omnes quibus adjacet, carie exeduntur et pereunt (fig. F). — 
Tertia est Pala Radja, seu nuces maciferae, haeque fructus aliis simi- 
les gerunt, sed loco interioris nuclei parvam gerunt nueem, crassissimâ 
obvolutam maci, aliquando in peculiari arbore crescunt, aliquando cum 
aliis nucibus mixtae {fig. H., et ovario non foecundato orta ?). — 7 Quarta 
est Pala Hollanda seu P. Puti, quae a vulgari quoque non differt, ex- 
cepto quod albidam gerit macin quae tamen lutea est sicca si fuerit.” 
Quaedam varietas vocatur Pata Domine quae nuces gerit maci ab unâ 
neg parte obvolutas ae proinde tanquam Pastoris semipileolâ ob- 
ectas. 
Het vaderland van den nootmuskaatboom moet in de Molukken, 
vooral op de Banda-eilanden, Neira, Luoutoir en Poeloe Oy gezocht 
worden, van waar de boom reeds voor lang naar andere gewesten werd 
overgebragt. Thans wordt hij op de Philipp. eilanden, op vele plaat- 
sen in Indië, in Sumatra (in 1798), Mauritius (in 1770) en in 
Zuid-Amerika ook gekweekt. — Volgens de getuigenis van 
RUMPHIUS groeide de boom vroeger ook op Kelang-Ceram en de 
Zuid-Oostereilanden, Nila, Damme, Seroea, Kouwer en Kust 
séwoei, maar werd door den oorlog of volgens contracten uitge- 
roeid. Thans wordt deze kultuur vooral op de eilanden Tuonthor, 
Bando-Neira en Wai gedreven. — Op het 74e— 9de jaar be- 
ginnen de boomen bloem en vrucht voort te brengen; van dien tijd 
