IX 



bijval van hen, die het heil der wetenschap in de ver- 

 meerdering van soorten en geslachten zoeken. In dit op- 

 zigt heeft zich bij eenige beoefenaars der wetenschap in 

 onze dagen eene rigting ontwikkeld, die met kracht moet 

 worden bestreden. Niet hij, die de plantenlijsten met de 

 meeste nieuwe namen vermeerdert, maar die haar van al 

 die voortbrengselen van onbedachtzaamheid en eigen- 

 liefde tracht te zuiveren, bevordert de ware wetenschap. 

 Op het gebied der Organographie, Anatomie en Phy- 

 siologie moeten de grondslagen gezocht worden voor de 

 juiste waardering der onderscheidende soorts-kenmer- 

 ken, opdat de plant niet als een onveranderlijk wezen, 

 zoo als het gedroogde exemplaar der verzameling, aan 

 den systematischen plantenkundige voor den geest sta. 

 Hij moet de wetten van verspreiding nagaan, om al 

 de kracht der uitwendige invloeden, die den soortsvorm 

 wijzigen, in vereeniging met de gestadig in den leef- 

 tijd zich opvolgende veranderingen der organen, te lee- 

 ren onderscheiden, en daardoor eene juiste begrenzing 

 te vinden van het soorts-begrip. Het meest is dit nood- 

 zakelijk voor tropische plantenvormen, en in gewesten, 

 waar het terrein met bergruggen van verschillende 

 hoogte doorsneden is, en waar bovendien in de schei- 

 kundige zamenstelling van den bodem eene belangrijke 

 verscheidenheid wordt aangetroffen. — Door alle deze 

 zameowerkende invloeden toch worden veelvuldige wij- 

 zigingen in den soortsvorm veroorzaakt, die vooral door 

 hen liiilelijk Voorbijgezien worden, dio zich in hunne 



