XLV. ROSACEAE. 431 
Aantal soorten zeer groot, volgens sommigen wel 500, in de 
gematigde en warme streken van Europa, Azië, Afrika, Engelsch 
Indië en China zeer talrijk, ook in Noord Amerika en West Indië 
in groot aantal voorkomende, in tropisch Zuid Afrika en Australië 
zeldzamer. Een 20-tal soorten komt in Nederlandsch Indië voor, 
waarvan eenige door BLUME onder den geslachtsnaam Dalibarda 
(D. latifolia Bl. en D. pyrifolia Bl) beschreven zijn. 
12. FRAGARIA L. 
Bloemen gemengdslachtig-tweehuizig. Kelkbuis blijvend, 
omgekeerd kegel- of tolvormig, met 5 schutblaadjes; 
lobben 5, in den knop klepswijze aaneensluitend, uitge- 
spreid. Bloembladen 5, breed omgekeerd eivormig, kort 
genageld. Meeldraden oo, 1-riĳig, blijvend, met draad- 
priemvormige, onbehaarde helmdraden; helmknoppen 2- 
lobbig. Schijf de kelkbuis bekleedend. Stampers », af- 
zonderlijk op een bollen bloembodem ingeplant, onbehaard ; 
stijlen buikstandig, kort, blijvend, met een enkelvoudigen 
stompen stempel; één eitje klimmend van af het midden 
van het hokje. Dopvruchtjes co, klein, meestal zittend 
in de holte van den vergrooten, vleezigen, langwerpigen 
of kogelvormigen bloembodem, ten slotte meestal afval- 
lend, droog en korstachtig. Zaad met een buikstandigen 
navel en eene vliezige zaadhuid; zaadlobben plat-bol ; 
kiemworteltje naar boven gericht. 
Kruiden met overblijvende basis, meestal met uitloopers, 
gewoonlijk met lange, dikwijls zijdeachtige haren bekleed, 
zelden onbehaard. Bladeren afwisselend, 3-tallig, zelden 
door de bijvoeging van eenige weinige zijdelingsche blaad- 
Jes gevind, of 1- of 5-tallig, met omgekeerd eivormige, 
ingesneden-gezaagde blaadjes. Steunblaadjes met den dik- 
wijls vleezigen bladsteel vergroeid en eene bladscheede 
vormende. Bloemschachten opgericht, met weinige witte, 
zelden gele, een bijscherm vormende, meestal knikkende 
bloemen. 
Volgens BENTHAM en HOOKER 3 of 4 soorten, maar uiterst talrijke 
variëteiten in de gematigde en bergachtige streken van het geheele 
Noordelijke Halfrond en op de bergen van Zuid Amerika en Bour- 
bon voorkomende. Door hen wordt hiertoe ook gerekend Duchesnea 
Sw, welke volgens hen alleen verschilt door de gele bloemen. 
MiqveL wil het geslacht Duchesnea behouden, niet alleen op grond 
van de gele bloembladen, maar ook omdat de bloembodem droog 
wordt en de dopvruchtjes vleezig zijn. Hij voegt er bij dat, wan- 
