12 DE GESTICHÏEN VAN LIEFDADIGHEID IN BELGIE 



Trajanus loegeschreven , wanneer hij, meer dan andere keizers, de armen 

 ondersleuiide, nanielijk : om uil de havelooze kinderen legioenen te vonneu 

 ter oiiderdrukking van elken opstand \ 



Dit streven naar rusl niel eene zekere hardheid des genioeds, door de 

 Stoicijnen aanbevolen, was ook de leiddraad tôt inrichting van bel familie- 

 leven; bel maakte de slavernij lot een onniisbaar beslanddeel der beidenscbe 

 maatscbappij, waarin aan de edelnioedigbeid nooil de vrije loop werd 

 gelaten -. 



Dit blijkt almede uil den toestand der beidenscbe vrouw. Zij versebijnt 

 ons in den liias nog als een edel en geacbl wezen. Docb, toen Griekenland 

 den boogsten roeni in den ooriog en in de kunsten bad bereikt, werden 

 lijden en dnik baar deel "\ In Griekenland, nog meer dan te Rome, was de 

 vrouw doorgaaiis bel otïer der baatzucbl, welke met het toenemen des 

 rijkdoms en der weelde gebjken tred bield. 



De toestand der Homeinscbe malrona was iels vrijer en gebikkiger dan 

 die der Griekscbe moeder, de Romeinscbe kinderen stonden daarenlegen 

 in eene veel meer slaafscbe afhankelijkiieid van den vader, dan dit in 

 Griekenland het geval was. De vader besebouwde bel bescbikken over leven 

 en dood des kinds, als zijn naluuriijk recbt. In Griekenland daarenlegen 

 bad de vader alleen bel recbt zijn kind le onlerven, en op zekeren leeflijd 

 ontirok bel zicb aan de vaderb'jke niacbl. De gruweiijke toestand van een 

 Romeinscb kind werd alleen daardoor verzacbt, dal, in de meesle gevalien, 

 bij de veroordeeling, een familieraad werd gebouden. 



De vader bezal ook bel recbt zijn kind driemaal te verkoopen. Dit werd 

 door de wet der twaaif tafelen erkend, en bevorderde niel weinig de slavernij 

 en de prostilutie. 



Het dooden van nieuwgeborenen was almede een bekend recbt des vaders 



* Verg. Risteihucber, Wegiveiseï- zur Lileratur der Walsenpflege, des Bellelwesens, enz., 

 D. II, 1840, IjI. (i. 



* Verg. Ducpétiaux, Lu (juestion de la Charité, bl. 122-124. 



' Zie Wiese, Ueber die Stellung der Fruuen im Allerlhuni, und in der christlichen Zeil. 

 Berlijn, 1854, bl. 254, vlg. 



