VAN KAREL DEN GROOTE TOT AAN DE XYl^ EEUW. 39 



aclille, eeii deel le bezigen voor de broedors die hij als gasten onlving. 

 Overigens mocht hij bel kerkgood niel loi persoonlijk gebruik aanwenden; 

 hij moesl de inkomsien verdeclen in overeensleniming met de meening der 

 overige geeslelijkheid, en het besUuir daarvan niet aan zijne blocdverwanlen 

 of huisgenoolen overlalen; ailes volgens de aioude aposloliscbe canons '. 



Als nu op volgende kerkvergaderingon, bij voorbeeld te Cartl)ago, in 

 397-398 deze beginseien op nieuw ingescherpl waren, doch de naleving 

 daarvan ailoos moeielijker scbcen le worden, werd, waarscliijniijk nog op 

 bel einde der zeil'de eeiiAV, maar zeer zeker vôor bet pansdom van Simpii- 

 fius (/i-G8-i83) -, vaslgesleld, dat voorlaan aile kerkelijke bezillingen in 

 vier deelen zouden worden gespiilst, waarvan één deel aan den bisscbop, 

 een ander aan de arinen, een derde aan de lagere geestelijkbeid, en een 

 vierde deel lot onderboud aan de kerk zelve zou komen '. 



Ondertusscben bad deze maalregel voor als nog een lokaal karakter in 

 llalië, en drong niet onniiddelijk naar andere landen door; ja zelfs lot op 

 't einde der VI'' eeiiw hielden n)annen als paus Gregorins de Groole 

 (590-604-) niel op, het kerkgoed in H algemeen in de eerste plaals als 

 armengoed te beschouwen ^. 



Ook keizer Justinianus bield nog in 't Ooslen de hand aan 't alond 

 beginsel, en scbreef in de jaren 530 en 548 voor, dat, indien 0. H. Jésus 

 Chrislus als erfgenaam in een testament wierd genoemd , de armste kerk 

 van de streek, of wel het bedeluiis wat de gestorvene meest bezochi, zijn 

 erfgenaam zou zijn, ten einde de nalalenschap lot onderboud der armen 

 zou worden aangewend. 



Ook in Gallië liep de W" eeuw ten einde alvorens het nieuwe slelsel hier 

 werd aangenomen. De voortreffeiijkheid der kerkvoogden was oorzaak dat 

 de centralisatie van het bestuur van het armengoed niet zoo spoedig Averd 

 misbrnikl. De beroemde abdij van 'l eiland Lerins was vooral de groole kweek- 



• Hefele, t. z. p., 1,2, hl. 9ol [Aiihang. Die sogenannten aposlolischen canones]. T^ôfio; 



ToD S-foù SieTot.Sa.ro rsù; rw ^uai-xarij^m ÙKtjçiroùyraic, sx tcD â-uff/affrijpicu rpfyfff&a;. Cail. XLI (XL). 



2 Men vcrgelijke Katzinger, t. a. p., bl. 72, bij E. Chastel en anderen. 



3 Harduin, Conc. Cuil., Il, 804. 



* Hefele, Dos Cliristenthiim h. die Woltltliâtigkeit, Beitrage zuti Kirchengesch., enz, f, bl. 180. 



