180 DE GESTICHTEN VAN LIEFDADIGHEID IN BELGIË 



zelfslandislioifl, in zucht naar vrijlieid toenam. Hieruit volgde, gelijk wij 

 zagen, ni(^uwe behoefte, daar de vrijgelalene slave» menigmaal niet in den 

 nood hunner gezinnen konden voorzien. 



Zoo kan iiier nog opgemerkl worden, hoe uit deze vrijlieid zelve, aan 

 arnioede gepaard, een geesl van omwenteling onistond, wclke in sommige 

 sireken van Europa, en loi in België loe, voor kerk en slaal ernslige 

 gevaren verloonde, wanneer de arnioede zich versiak in een kleed van 

 ascelisme en, 'l zij in 'l gcheim, of meer in 'l openbaar, den opsiand pre- 

 dikle tegen zekere kerkelijke wellen en inrichlingen. 



Toi dergclijke oproerlingen moelen, bij voorbeeld, de leerlingen en parlij- 

 genoolen van Peirus Waldus gerekend worden, die zich de « arme lieden » 

 noemden. Door hunne voorgewende broederliefde en nederigheid wonnen 

 zij eenen groolen aanhang, waarvan eenige invioedrijke edellieden, zooals 

 Rainiond van Toulouse, gebruik maakien, om hunne politisclie plannen 

 legenover den koning van Frankrijk door le zetlen. 



Eene dergclijke dweeperij, in naam der broederliefde en der vrijheid, 

 sielden de Bogarden ten loon, die op vêle plaalsen bel communisme, de 

 gemeenscbap der vrouwen predikten, lot zij in 'l begin der XIV" eeuw, op 

 "t concilie van Vienne, veroordeeld werden. 



Niel minder groot wasde nederige boogmocdder Kalharen of Reine n, 

 welke laler in Provence, naar de slad AIbi, « Albigenzen » genoemd werden, 

 en op hunne wijze idealen van vrijheid in de leer, armoede en broederlijk- 

 heid najoegen, welke in eene gezonde maalschappij niel konden geduld 

 worden. 



Eindelijk baien wij nog de Lollarden aan, waarvan de slichter niel nader 

 wordl genoemd ^ : eene secte, welke eveneens door dw^epachlige boele den 

 Hemel wilde bezweren, loen in bel begin der X1V« eeuw, allerlei leekenen 

 aan bel uilspansel den ondergang van 'l menscbdom schenen le voorspellen, 

 en de zwarle pesl, die door Europa Irok, duizenden en nog eens duizenden 

 van ofïers vroeg. 



' Heden nog is hct lioogduitsche woord lallen, kinderlijk zingen, of neuriën. De Lollarden 

 schijnen, gelijk andere dergclijke seclen, langs den weg psalmen te hebben gezongen. 



