178 DE GESÏICHTEN VAN LEEFDADIGHEID IN BELGIË 



gokozen , welke iiu te zanien hcl oppertoezichl over aile H.-Geesl-tafels, 

 en de algemeone kas hielden. In lateie lijden iiani dil gelai nog loe, 

 en steeg loi lien, waaronder vier oppor-aalmoezeniers en zes besliuirders 

 der laids. Twee zoogenaamde « dieiienden » waren aan den raad veranl- 

 woording scluildig van bel gelieele besliiur. Zij werden jaarlijks herkozen , 

 en in geval van slerven onmiddelijk vervangen ; daarom komen er op de 

 lijst dezer mannen, zegl Papeljroch, sonis drio of vier verantwoordelijke 

 aalmoezeniers in heizeli'de jaar voor '. Nevens de mannen besleedden ook 

 de vrouwen der aalmoezeniers bare zorg aan de armen, en verpleegden 

 bijzonder kraamvrouwen en kinderen. Bovendien beboorden nog loi bel 

 gezelscbap eenige prieslers, busmannen of colleclanten, moeders en vaders 

 der weesbu izen, enz. 



Maar reeds van de XV'^eeuw af noeniden zicb bnrgemeeslersen schepenen 

 de oppervoogden of over mombooren van aile onbejaarden en onder 

 voogdij geslelde weezen , gekken , hlinden , slommen , enz., bijgeslaan door 

 vier leeken weesmeeslers , iwee ond sebepenen (een' uit de poorters , een' 

 uil de ambacblen), elk mel eenen klerk. Sedert 1495 besiond er eeneeigen- 

 lijke weeskamer-. 



Toen bel gelai der aalmoezeniers loi lien was gekioninien liepen deze 

 belrckkingen meer door één , en bel aanzien en de invioed dezer maimen 

 nam alloos loe. 



Grool was de picobtigbeid bunner keuze en aanslelling, welke wij mel 

 een paar woorden willen schelsen. 



Er werden vooreersl l\vee-en-derlig namen opgeleekend , die men « den 

 Bogaerd » noemde , « als ware H een bof vol seboone vrucblboomen » . Deze 

 lijsl werd, na een gebed , op acbl gebracbl, vervolgens op vier, en eindelijk 

 op iwee, door den magisiraat uilgekipl. De gekozenen moeslen eenen eed 

 zweren, dat zij bun ambl gelrouw zouden waarnemen. Er werd dan een 

 feeslmaal gehouden, waarna zij, als zinnebeeld biinner waardigbeid , de 



' Zic De7i bloeijenden slaat va?} Antu-erpen, lydelyk vervallen maer geesleiyk liersleUll. 

 Antw., 1758, bl. U, noot /". 



2 Coerbocek met den doppen, uitg. G. de Longé, Coiilumes de la ville d'Anvers, 1870, bl. 296, 

 lit. X. 



