VAN KAREL DKN GROOTE TOT AAN DE XVI« EEUVV. 191 



Zoolang de echtelingen leefden bleef hiin huis, zoover bekend is, in deii 

 gewonen siaat; luaar er werd geene beiasling meer van belaaid. 



Doch Willem werd, in iiel jaar 1323, in een gevechl legen den opslande- 

 iing Robert van (lasse!, aan de Rekelingschebrug, bij Brugge, versiagen ' 

 en gedood. 



Margaretha bleef nu een drietal jaren alleen in bel aanzienlijk huis wonen. 



In 1323 drongen de sehepenen er op aan, dal er een begin zou gemaakt 

 worden met de vervniling der gedane belofle. Er zouden nu Iwintig 

 armen en zieken in bel huis opgenomen moelen worden, en een « broeder, » 

 nevens twee « zusters » , loi verpleging daarvan worden aangesleld. De 

 niagistraat benoemde eenen zekeren Geridf Bello, waarsehijnlijk den 

 « broeder » toi « voogt » der nieuwe inrichting. Onderlusschen was bij 

 Wenemaers leven vastgesleld, dal Magarelha, na den dood haars gemaais, 

 bel opperbesluur zou hebben en de opvolging zou kunnen regelen. Na 

 den dood der beide echtelingen zou bel oppertoezicht overgaan o[) de 

 naasle mannelijke bloedverwanlen, burgers van Genl, eenen van de zijde van 

 Willem, eenen van die zijner vrouw. In geval er geene mannelijke erven 

 waren, traden de dekens der keure en de schepenen als beslunrders op^. 

 Slierf eene der zusters, dan had .Margarelha bel recht hare opvoigsler le 

 benoemen, en na haren dood ging dit rechl over op de andere beslunrders. 



Eerst in 't jaar 1330 hechtte de bisschop van Doornik zijnegoedkenring 

 aan dit geslicht. Waarom deze bevestiging zoolang uitbieef, laat zich 

 gemakkelijk gissen. Het hoofd des bisdoms moesl ongaarne in de XIV" eeuw 

 een zieken- of armenhuis zien onislaan, niel alleen onder het opperloezicht 

 van den niagistraat, maar ook onder die eener dame uitde wereld. Ilonder- 

 den voorbeelden uii laleren tijd bevesligen dit vermoeden. 



Wij zien dan ook nu eerst, nadat er vêle jaren sedert den dood van 

 haren gemaal^verloopen waren, iMargaretha bel geeslelijk kleed aanlrckken, 

 wat door de andere « zuslers » werd gedragen. Geloflen waren daaraan 

 niet verbonden, al beweerden de zuslers dit ook in laiere dagen. Ook Mar- 



' De St-Genois, in den Messager, 1853, bl. 75. 

 ' Diericx, t. a. p., II, 539. 



