VAN KAREL DEÎV GROOTE TOT AAN DE XVI« EEUW. 195 



Reeds op 't einde der XIII" eeuw zag men, in verschillige steden van 

 Vlaanderen, de ambachlen met elkander in strijd. De Moerlemayen le Brugge, 

 de Cokerullen te Yperen, en hoe zij al verder mogen lieeten, kwamen niel 

 alleen in verzet tegen den niagistraat, weike naar de nieening der ambachten 

 de geidzaken siecht besluurde, en de gemeenle in noodelooze scbulden stortte, 

 maar 't waren de ambachten die elkander in openlijken strijd den voorrang 

 belwistlen, Het waren hooftizakeiijk de wevers, de huidevelters, de drape- 

 niers en de scheerders weike zich hierbij lieten gelden. 



Te Kortrijk borsl in 1559, le Yperen in 1382, de naijver lusschen de 

 wevers en de huidevetters heviger dan ooit in burgerlwist los. Te Cent 

 hadden zich in 4303 de wevers zoodanig boven de huidevetters weten te ver- 

 heffen, dal zij eenen afgevaardigde in den raad der honderd mannen stelden, 

 aan welken de rekeningen der slad moesten worden blootgelegd '. 



Aan den beroemden of beruchlen strijd tusschen deze Iwee machlige 

 ambachtscorporatiën, le Cent gevoerd, hebben wij een der merkwaardigste 

 gasthiiizen dezer stad, het Kathrina-hospilaal, le danken ^. 



« Wanconst » en « rancuen » (wraakzucht en nijd) blaakten reeds lang 

 in de borst der huidevetters Simon en Goossen Rym, wegens beleedigende 

 woorden, die Hendrik Alijn, schepen van Cent, en zijn broeder Zeger over 

 hen zouden hebben geuil. De strijd Hep zoo hoog dat de graaf zelf er 

 lusschenbeide moest komen, en ait de schepenen « paysierders » aan- 

 stelde, om een « zoendinc » te maken (eene vergadering ter verzoening le 

 beleggen ^). 



Doch daarover verliep meer dan een jaar. De graaf moest op zijn verzoek 

 lerugkomen. Nu verschenen de partijen met imnne geluigen vôôr de sche- 

 penen.... Maar, wat wil het geval!.... Flendrik Alijn en de zijnen verklaarden, 

 met eede, onschuldig te zijn aan eenige beleediging van de Ryras. Dezen 



• L. Vander Kindere, Le siècle des Artevelcle, bl. 138. — Warnkônig-Gheldolf, FI. St. u. R. 

 Gesch., IV, 92. 



2 Verg. De St-Genois, in den Messacek des se. hist., 1850, bl. 98, vlgg. deels naar oorspron- 

 kelijke stukken doch met eenige onnaiiwkeurigheden. 



5 Hel volksverhaal weefl eene licfdegeschiedenis in den strijd, ten gevolge waarvan Simon 

 Rym den Iakenvolder of wever Hendrik Alijn zou hebben gedood. Men leze daarvan de bijzon- 

 derheden bij de Saint-Génois, hierboven vermeld. 



