VAN KAREL DEN GROOTE TOT AAN DE XVI« EEUW. 233 



(volgcns de gewoonle dior eeiiw) elkaiider bij de hareii over den grond 

 sleeplen; niel alloen dal luinne opvoeding dergelijke grofheden deed vermij- 

 den; iiiel allceii dal zij dikwijis dochlers van vermogende ouders waren, en 

 daarom lot haal en nijd minder aanleiding vonden, waardoor vele schanda- 

 len vermeden werden die in andere gaslliuizen de zieken kweldcn en deden 

 verergeren — niaar men bedenke, boven en behalve dit ailes lag bel in den 

 geesl van den lijd, dal dochlers van adelijken luiize, nevens andere bekwaam- 

 heden, ook wat geneeskunsl verslonden, en dit vooral kwam den armen 

 zieken ten iroede'. 



De zusters deden hier bovendien de driegeloflen van kuischbeid, gehoor- 

 zaamheid en armoede, voor bel geheele leven, volgens een bijzonder règle- 

 ment des bisscbops van Doornik. 



Toch was bel in zijn geheele bisdom niet aldus gesleld, want te Brngge, 

 in het gaslbiiis van S. Juliaan, moeslen de zusters allcen beloven, zoolang 

 zij aldaar zoiiden zijn geene geheime verloving of huwelijk aan te gaan ^. 



Geheel anders was bel weder gesteld in bel gasthuis van S. Mallhens-ter- 

 kelene te Luik. Het werd al spoedig bediend door zusters en broeders, levende 

 naar de zoogenaamde « regelen van S. Augustinus » . Dezen mochten bel 

 gaslbuis allcen verialen, oni lot eene strengere orde over le gaan. In dit 

 gesticht bevondeu zich « volgens oud gebruik », zcgl de bisschop in 134.0, 

 twaaif niannon boven de derlig, en derlig vrouwen boven de veertig jaren, 

 allcn ongehuwil, aïs fainitiares. Men kan denken wat hier al voor bedenke- 

 lijke wanorde insloop. In 4384 werd er daarom op aangedrongen, dal de 

 familiares ook geloften zouden doen^ 



Bij de familiares van Luik zijn de convens en couveuses van Doornik, 

 wat waarsehijnlijk eonversi en coiiversae moet gelezen worden, te verge- 

 lijken. Ook deze personen woonden niet als eenvoudige dienaars en diena- 

 ressen in de lazarij van Val-d'Orcq. Zij deden eene gelofie, docb waren 

 voorzeker niet levenslang aan 'l huis gebonden. 



Zij moeslen loch beloven hun goed aan het buis af te staan; vivre cas- 



' Scliiilzc, llôfisches Lehen, cnz., II, bl. 158, vlg. 



* Gillioills-Viiii Sevcren, Invenl. des urch. de Bruges, 1" srclio, l' serit-, I, 202, n° 213. 



' Daris, Notice sur les églises de Liège, I, 13. — Zie nog ; Bulletin de l'iiist. arcli., XI, 233. 



