VAN KARËL DEN GROOTE TOT AAN DE XVI» EEUW. 289 



Kapiltel-verhandelingen en vooral de wederzijdsche en openlijke beken- 

 lenis der missiagen en overtredingen waren in S.-Chrisloffel voorge- 

 schreven. Zelfs moesl de eene broeder de verkeerdheden des anderen bekend 

 maken. 



Er was verder bepaaid dat de afwezigheid van ochtend en noenmaal met 

 hel verlies der pilancie werd beslrafl. De broeders mocbten zonder verlof 

 niet elders gaan elen of een ander huis belreden. Binnen 's huis droegen 

 zij geene schoenen. Zonder broek en lunka mochlen zij niel siapen, en 

 niemand mocht zich buiten het dormilorium le siapen leggen. Slilzwijgend- 

 heid was naluurh'jk geboden. Viermaal 's jaars mochlen aderialingen plaats 

 hebben. Eenmaai 's maands werd er geschoren. De kleederen moeslen, als 

 elders, kleurioos zijn. Eik mocht twee (uniken hebben, en een kiein scapu- 

 h'er, wat den dienst der zieken niet hinderde. Hooge laarzen, die hel 

 been bedekken, waren verboden. 



« Indien het noodig mocht zijn zuslersin 't huis op le nemen, » zoo 

 moeslen deze eveneens « slille kleederen dragen, en van goede zeden en 

 rijpe jaren wezen. » Ook hier was eene volkomene scheiding van broeders 

 en zuslers voorgeschreven. 



Een voorbeeld van een dergelijk geval als dat le Luik, waar de overlre- 

 ding der stalulen, na verloop van eene kleine halve eeuw slrengcre maal- 

 regelen ten gevolge had, en de « regelen van S. Augustinus », drie 

 geloflen, veelvuldiger gebeden, enz., werden ingevoerd, vinden wij in meer- 

 dere hospitalen; doch bijzonder eigenaardig zijn in dit opzichl de sta- 

 lulen van 't gaslhuis le Ysendijke des jaars lôS-i, welke even zoozeer 

 dienen moeslen om de versiaple luchl weder le herstellen. De geslreng- 

 heid daarvan was echler minder grool en er wordl daarin van geene drie- 

 vuldigc gelofle gesproken. 



OfTcrlorium, op den hiatstcn zoncI;ig \an ilcn ailvenl; dat is, het eindigde met de woordon : 

 a Lcncdictiis frucliis veniris tiii. Amen, i Ilet laatste gedeelle der groetenis (zooals zij lieden 

 gebeden wordl) vinden wij, bij voorbeeld, nog niel daaraan toegevoegd op de synode van Brixen 

 des jaars 15H. Hier luidde bel slot : « die Fruelit deins Leibs Jésus Christus. Amen. » Zie 

 Liidw. Rapp, Die Slatuten der sijn. v. Brixen, 1878, bl. 9. (Zeilschrifl des Ferdinunde.unts 

 z. Iiinsbruck, 5' Folge, ffefl XXII). Over 't Ave Maria in de XIII' eeuw in Nederld., zie Joiick- 

 bloct, Beatrijs, eerste uitg., bl. VI : a de vrocht uwes lichamcn es gebenedijt. Amen. » 



Tome XLV. 57 



