526 DE GESTICHTEN VAN LIEFDADIGHEID IN BELGIË 



sloken bicvon; daarom verordende bel elfde algerneen concilie, in het jaar 

 il79geiiouden^, in zijn drie-en-lwinliiïslen canon, op heJ concilie te London, 

 in 1200, herhaaki, dat de le|)rozen liunne eigene kerken en kerkiioven 

 moesten liebben; evenwel met de bepaiing, dat daaruit geen nadeel voor de 

 parochiekerk moclil onlslaan. 



Doch een dergelijk bevel was in België, bij voorbeeld door bisscbop 

 Ansoimns van Doornik, reeds derligjaren le voren, in 114-7 gegeven, als- 

 wanneer de leprozonkapel le Genl werd gewijd. De bisscbop bevai nildrnk- 

 kelijk (gelijk laler le Diest) dat uil die sticbling geene scbade voor den 

 pasloor van S.-Maarlenskerk mochi ontspruilcn, lot wiens parocbin bel 

 bospilaal boboorde. 



Was deze pasloor verhinderd den diensl der lazaruskapel op zicb te 

 nemen, dan bad de abt van S.-Bavo, op wiens leengrond de lazarij was 

 gebouwd, bel recbl den priesler voor \ gaslbuis aan te wijzen. Bovendion 

 mocbten op 'i kerkbof (gelijk dil bij vêle bospilalen bel geval was) alleen 

 geslorvene personen der lazarij begraven worden. 



Zoo luidde ook de bepaiing in Le Val d'Orcq; de broeders en zusiers 

 mochlen geenen anderen priesler bebben dan dien der paroebie. De voor- 

 deelen der kerkclijke dienslen vervielen aan de kanunniken der hoofdkerk 

 van Doornik. Wij moelcn dus veronderslollen dal eigene gaslbuiskapellen 

 en kerkboven in meerdere landen le dien lijde nog niel bestonden; anders 

 ware bel voorscbrifl der kerkvergaderingen overbodig geweesl. België gaf 

 dus ook bier in menscblievendbcid bel voorbeeld aan andere gewesten. 



In de XllI" ccuw werd de verbouding van den gaslbuispriester loi bel 

 leprozenbuis nog inniger. De belangen der parochiekerken begonnen lang- 

 zamerband voor die der geslichten le wijken. Waller de Marvis schrecf 

 in 1237 voor, dal de priesler welke de dienslen verricblle binnen den 

 omlrek van 'l geslicbl moest wonen -. Deze moesl door bel huis worden 

 bekosligd, en een jonge clerc moest hem bijslaan in zijncn diensl. De clerc 

 werd le Namen marlier [marguiller] genoemd, en genool 's jaars eene mudde 



' Hcfele, Conciliengesch. (uitg. Witz), D. V. bl. 794. 



* • Si doit li presti'C manoir dedcns le pourpiis de le maison. » Desc-amps, t. a. j)., bl. 155. 



