( 19 ) 



zwoeren zij niet te riisten, vooraleer ovcr Iiunnc vijanden te 

 hebbcn gezegepraald. 



In den beginne droegen de Kelten, zoo het schijnl, geene 

 anderc kleeding dan dierenvellen. Later, evenwcl, tocn zij de wol 

 en het vlas hadden leeren bewerken, vervaardigden zij zich klee- 

 dcrcn van weefsels, die de bcvvondering der meer bcschaafde 

 Yolkcren van hetZuiden gaande maakten. Hunne gewone draclit 

 werd van dan af de sagum of krijgsmantel, dien zij, met eenen 

 haak of gesp vastgehecht, om de schouders wierpen; daaronder 

 kwam de kleurenrijke borstrok, gainabis, iiit, terwijl hunne 

 becnen in de hracca staken en hun schoeisel uit houten voct- 

 zolcn bestond, welkc zij met lederen riemen om den voet bonden. 

 Het hoofdhaar, waaraan zij met pommade van geitenvet en beu- 

 kenasch eene glansrijke tint wisten te geven, zwierde hun in 

 lange golven over de schouders. 



De kleeding der vrouwen was die der raannen nagenoeg gelijk, 

 met dit verschii dat hun onderkleed iels langer was en van eene 

 fijnere stof, gewoonlijk linnen, met bloemen en stikwerk vcr- 

 vaardigd ; de mannen beschilderden hun aangezicht in het blauw, 

 de vrouwen bestreken het met eene soort van gist of bierschuim, 

 om er meer glans aan te geven, wat hunne pronk- en praalzucht 

 doet uitschijnen, hoczeer ook door de natuur onder 't oj.zicht 

 der huidskleur, die uitermate wit was, bevoorrecht. Het hoofd- 

 deksel der Kelten bestond in eene puntachtige muts of kap, in 

 't latijn hardocucullus geheeten. 



De aanzienlijken uit den stam vcrgenoegden zich echler met 

 de bovenbeschreven kleeding nict, maar verrijkten die met aller- 

 hande kostelijke versieringen, aïs gouden armbanden en ringen, 

 halssnoeren en dergelijke; ongetwijfeld zullen deze bewijzen van 

 hun schoonheidsgevoel niet zonder invloed op hunne verdere 

 ontwikkeling geblcven zijn. Eindelijk zijn de geschiedschrijvers 

 het ecns om hunne zindelijkheid te piijzen, zoodat het eene zeld- 

 zaamheid was iemand, hoe arm ook, in lompen te zien gehuld 

 gaan *. 



* Ammian. Marcell., lib. XV, cap. 12. 



