( 23 ) 



werden aan tafel beslotcii. Gebeurcle hel dat verscheidcne jonge- 

 lingen naar de hand ecner zelfde dochter dongcn, zoo werden 

 allen door dcn vader ten zijnent uitgenoodigd, en de eerste, wien 

 zij den nap, gevuld met water, te drinkcn aanbood, was de uil- 

 verkorene. Van dan af ook was de verloving aïs voltrokken 

 beschouwd en werd de dag bepaald op welken de plecblige 

 vereenigina; zou gevierd worden. De daarmede \ergezcld gaande 

 plechtigheden zijn ons niet bekend, doc h men weet dat de 

 dochter eenen bruidschat van haren vader ontving, waarbij de 

 man gehouden was evenveel le voegen,hetwelk het gemeenschap- 

 pclijk bczit uitmaaktCjdat met de aanwinsten tijdens het huwelijk 

 verkregen, werd geërfd door dcn langstlevende '.De vrouw at 

 nooit met dcn man en bleef, gezamenlijk met de kinderen, onder 

 dezes streng uilgeoefende voogdij. Ook was het bij de Kelten, in- 

 zonderheid bij degenen langs de boorden van den Nederrijn geves- 

 tigd, een gebruik, dat de mannen dezen vioed raadpleegden om le 

 weten of, in geval van verdenking, hunne vrouwen hun getrouw 

 bleven : zoodra hem een kind geboren werd, legde de echtgenoot 

 het op zijn schild en trok er mede naar het water; indien 't kind 

 bovendreef, was 't een teeken dat hij er de vader van was, zoo 

 niet, dan liet hij 't maar onderzinken, als onwaardig om in den 

 schoot des gezins te worden opgenomen ^. Alleen den grooten 

 schijnt het tocgelaten te zijn geweest meer dan ëene huisvrouw 

 le beziiten. 



Zoolang de kinderen niet in staat waren de wapens te behan- 

 delen, mocht de vader er niet mede in 't openbaar te voorschijn 

 komen. Middelerwijl leerde hij hen te paard rijden en de werp- 

 spies sHngeren, met meer andere krijgskundige verrichtingen, en 

 eerst wanneer zij daarin genoegzaam geoefend waren, gespte hij 

 hen om de lenden het zwaard, dat hen tôt in de hoogste jaren 

 des levens bijbleef. De grootste betrachling der moeders was hare 

 zonen eenen heldendood te zien stervcn. 



* C^SAR, lib. VI, cap. 19. 



2 Claudian. m Rufmum, lib. 111, v. 110-112. — Anlhologiœ Grœcœ Epigr. 

 XXXII,uitg. Jacobs, IV, 127. 



