r 31 ) 



somiijds hunne vrijhcid zclvc vcrtuischten, hoewcl zij die meer 

 achttcn dan het levcn. Dcze drifl naar drank en spel was oorzaak 

 dat er dikwerf hevigo twistcn ondcr hcn oprezcn, waarin men 

 gewoonlijk van woorden lot daden overging, en waaruit niet 

 zelden doodslagen volgden. 



De disch, noclitans, waarbij icder zijnen eigcn slocl en tafel 

 had ', was eenvoudig en zuinig; het voedsel bestond mecstal uit 

 wilde vriichten, vlcescli, visch, eicren en gcstremde melk, doch 

 hunne meest gcliefkoosde spijs was varkensvlecsch. Moeskruiden 

 of groenten schijncn hun zooveel als onbekend te zijn geweest, 

 en wat hunne dranken betreft, deze bestonden uit ecn afkooksel 

 van garst of koorn, dal naar ons hier geleek ; uit mee, voortko- 

 mende uit de gisting van honig, geraengd met water, en, naar men 

 V, il, ook uit jenever ^. 



Het gebruik, uit buffelshorcns te drinken, ofwel uit de sche- 

 dels van verslagene vijanden, was bij de Germanen insgelijks in 

 zwang; zij lieten ook nooit na hunner gasten gezondheid voor te 

 stellen onder het uitsprekcn van : wacht heil! drink heil ! en 

 men had hun smaad aangcdaan, daarbij niet eerst van den aan- 

 geboden drank te proevcn,ten teeken, waarschijnlijk,dat er noch 

 verraad noch bedrog onder schuilde. 



Hoewel niet van gcestesgaven ontbloot, maakten zij weinig 

 werk van verstandelijke oefeningcn ; zij kenden noch kunsten 

 noch wetenschappcn; het gros des volks leerde noch lezen noch 

 schrijven, maar van kindsbeen af hardden zij hun lichaam tegen 

 de vcrmoeinissen en de guurheid des weders. Zij hielden veel van 

 zwemmen, te paard rijden, jagen en de speer werpcn. Bij deze 

 en dergelijke oefeningen bepaaide zich geheel hunne oefening. 



Zoolang de zonen der Germanen minderjarig waren, telden zij 

 voor niets in de maatschappij; zij stonden ondcr het toezicht van 

 dcn vader, die hen in den wapenhandel oefende; doch cens den 

 vereischten ouderdom bereikt hcbbendc, leiddc men hen in de 

 volksvergadering en ontvingcn zij schiW en lans, waardoor zij 



' Tacitus, Mor. Gcrm., cap. 22. 



^ Anton, Geschichte der Deulschen La7idwirlhscliaft, I, 32. 



