{ 30 ) 



en dcn rang der familiehoofdcn, wclke ze, op hunne beurt, aan 

 hunne dienstlieden ol' lijfeigenen afstonden, om door dezen, mits 

 de hooger aangeduide vergelding, tôt den vruchtenkweek te 

 worden aangewcnd '. 



Het aldus verworven eigendorasrecht kon niet worden ver- 

 vreemd dan met inachtneming van streng nageleefdc bepalingrn. 

 Kwam de vader te stervcn, zoo vervicl zijne bezitting van rechls- 

 wege op dcn oudsten zoon of, indien hij geene raannelijke erfge- 

 namen achlerliet, op den naasten vaderlijken bloedverwant, want 

 de vrouwen waren van aile bezitrecht uitgesloten. In vergoeding 

 >verden aan de andere zonen nieuwe loten in de gemeentegronden 

 afgestaan, waardoor zij gelijke rechien in den Staat verkregen en 

 bijgevolg gclijkelijk bedeeld wcrdcn"^. Het opvolgingsrecht was in 

 voîkomene overcensteraming met de inrichting der familie; bel 

 had zijnen grondslag in het princiep dal de onroerende gocderen 

 om zoo te zeggcn eene massa uitmaakten, wclke toebeboorden aan 

 de familie, als gerechtelijke gemeenle bcschouwd. Binncn zijn leven 

 kon de bezitter dezer goederen er niet vrijlijk over beschikkcn ; 

 de bloedverwanten hadden het recht zich legen de ontvrecin- 

 dingcn, die hij zonder hunne loestemming deed, te verzcltcn. 

 Na zijne dood kwam het bezitrecht zich in den persoon van den 

 erfgenaam vcrcenigen, met de rechten, die hem te voren, in zijne 

 boedanigheid van lid der familie, waren toegekend. Hij volgdeden 

 overledene op in zijne goederen, gelijk hij hem opvolgde in de 

 plichten van beschcrmingen familiewraak, die ermede vcrbonden 

 waren ^. 



Het strafstelsel der Germanen was even weinig ingewikkeld en 

 gansch in ovcreenkomst met hunne staalkundige inrichting. 

 Alleen tegcn de verraders, de overloopers, de lafaards en de 

 eervergetenen, zcgt Tacitus, werd de doodstraf uitgesproken; al 

 de andere misdrijvcn en overtredingen werdcn slechts als per- 

 soonlijke belccdigingcn aangczien, w^elker beslraffing men over- 



* Tacitls, 3/or. Germ , cap. 26. 



2 Ph. Blommaert, Aloude Geschiedenis der Delgen, 480. 



3 Ganser, Le droit coutumier (Delg. jud., X, 150). 



i 



