( iO) 



De offers bestondcn in aile slag van vec en gevvassen, vooral 

 paarden, ossen en slieren, welker vleesch gczoden en onder de 

 gildegenooten (want de Germanen waren tôt gezamenlijke offerande 

 en wederzijdsche verdediging genoolschappelijk vereenigd) werd 

 iiitgedeeld. Het bloed van het geslachte dier werd in bekkens of 

 vaten verzameld, waarmede men den heiligen disch en het outer 

 bestreek en de deelnemers besprengde. De eerste beker werd 

 Woden toegedronken voor des konings zege en het landsheil; dan 

 1er eer van Niord en Freya, voor den zegen over de vruchten der 

 aarde en den vrede; de andere bekers, ter gedacbtenis van 

 beroemde helden of der afgestorvene bloedverwantcn. De wijze, 

 waarop onze Gerraaansche voorvaderen bij het ofFeren te werk 

 gingen, was, zoo men ziet, eenvoudig en stichtend, en niet zoo 

 wreed als bij de Gallen, die hunnc offers op eene waarlijk 

 onmenschelijke wijze ombrachten. * Het dient evenwel niet ver- 

 zwegen te worden, dat groote misdadigers of gevangenen somtij'is 

 ook, tôt bedaring van den toorn der goden, werden geslachtofferd. 



Even eenvoudig doch indrukwekkend was hunne begravings- 

 wijze. Nadat het lijk gedurende drie dagen en drie nachlen door 

 magen en vrienden bewaakt, en de overledene door lofliederen 

 wasbezongen geworden,droegmen het naar de grafplaats,dichtbij 

 het gewijde woud. Daar werd het lijk op eenen houtstapel lot 

 assche verbrand en de asch in eenen aarden pot of lijkbus ver- 

 zameld, welke men daarna met graszoden overdekte. Dit gedaan 

 zijnde, hield men het doodenmaal en dronk de zoon sin faders 

 minne; hoe meerdaaraan medehielpen, hoe grooler eer den over- 

 ledene bewezen werd. De lijkbrand hadgewoonlijkplaats bij onder- 

 gaande zon, wanneer het tôt weemoed stemmend tafereel der in 

 rust zijgende natuiir nog den indruk van het treurige tooneel kon 

 vergrooten. Bij den lijkbrand van vorsten of andere aanzienlijkcn 

 des geslachts verbrandde men ook de voorwerpen, die de afgestor- 

 vene meest had gelicfkoosd, als zijn paard, den bond en soms den 

 slaaf van den hcld. Wceklachten en tranen hielden spoedig bij 

 hen Oj). 



* DiODOR. SlCDL. lib. V. 



