( 43 ) 



schenken en andere gunsteii en voordeelen aanbrengcn. Dit 

 geschiedde op den gewijdcn wagen, die overdokt was met cen 

 kleed en voortgetrokken werd door witle paardcn, of somtijds 

 door koeien, als 't symbool der vruchtbaarheid. 



Een onniisbaar vcrmaak bij de Germaanschc fcesten was 

 't dansen om vuren en 't springen door of over de vlammen; ook 

 liaddcn zij hunne scbouwspelen, docb niaar van ëcne soort, te 

 weten den zwaardendans : naaktc jongelingen wierpen zicb met 

 eenen sprong tiisscben zvvaardcn en dreigende frameeën, en badden 

 van die oefening eene kiinst gemaakt, wclke met bcvalligheid 

 gepaard ging. * Dat zwaarddansen, gebjk wij verder zullen zien, 

 bleef tôt het einde der middeleeuwen, ja in Vlaanderen tôt aan 

 onzen tijd nog in den smaak, al sprong men niet meer naakt en 

 op 't einde door stokken of liouten zwaarden. 



Onder de andere spelen, die tôt lichaamsbeweging en tijdverdrijf 

 strekten, waren bet steenwerpen, 't spiesslingeren en 't springen 

 de meest geliefkoosde, en de vrouwen vermaakten er zicb mede 

 zoowel als de mannen. Koningin Brnnehilde, in 't Nevelingenlied, 

 was in die spelen zoo bebendig, dat zij geenen vorst tôt echtge- 

 noot begeerde, of bij moest haar daarin overtreffen. Nog hadden 

 de Germanen de bolspelen, wedloopen en 't klimmen, ongeliik- 

 kiglijk , zoo wij zegden, ook het dobbelspel, waarbij zij zelfs, als 

 ailes verspeeld was, hunnen eigenen pcrsoon op bet spel zetteden. 



Om nu deze schets van de zeden en gewoonten, het huiselijk 

 en openbaar leven onzer Germaansche voorouders te volledigen, 

 boeven wij er nog eenige woorden bij te voegen in verband met 

 het hoofdzakelijkste deel dezer verbandeling : himne landbouvv- 

 kennis en hunne handels- en nijverheidsbetrekkingen. 



Dat, in de eerste tijden hunner bezetting van onzen grond, de 

 Germanen zich niet, gelijk hunne voorgangers de Kelten, op den 

 akkerbouw toelegden, is een punt dat ons door de oude schrijvers 

 te wel is bewezen, om het te mogen in twijfel trekken. Om hen 

 echter, gelijk men gedaan heeft, af te schetsen als geenen land- 

 bouw drijvende, of ten minste als zicb daar weinig mede ophou- 



* Tacitus, 3Ior. Germ., cap. 24. 



