(34) 



ning der justitie, en in het algemeen de raaatschappelijke rechten 

 der bevolking, op vaste grondslagen te vesligen, gelijk de nieuwe 

 inrichting tevens het bezitrecht des grondeigendoms regelde, tot- 

 dan toe bij de Germanen verwaarloosd, zoo niet verstooten 

 gebleven. 



Er waren drie soorlen van grondgoederen bij de Franken : de 

 allodiaUf of onafhankelijke gocderen, de bénéficiaire en de 

 cijnsbare goedercn. 



De allodiale eigendom , die uitsluitelijk in handen der grooten 

 was en het volkomen beschikkingsrccht over grond en bodem , 

 met het hooge en lage gerecht over de er op wonenden begreep, 

 kon alleen, als nauw met het landsbestuur verbonden en lot den 

 krijgsdienst verplichtende, den vrijen in den Staat toebehooren 

 en mocht door den bezilter verkocht of op aile andere wijze ver- 

 vreemd worden, zonder de toestemming van eenigen overheer te 

 moetcn inroepen. De vrouwen waren van het bezitrecht zulker 

 gronden uilgcslolen. 



De bénéficiaire landgoederen , welke later onder den vorm van 

 leenen overgingen, waren zulke, die door den vorst,ter belooning 

 zijner getrouwen, werden weggeschonken, en keerden gewoonlijk 

 Da den dood des begiftigden tôt de kroon terug, hierin gelijk met 

 de ambten en waardigheden, welke onder dezelfde voorwaarden, 

 dit is onder den titel van bénéfice, werden uilgegeven. 



De cijnsbare gronden, eindelijk, waren landerijen, welke de 

 grootegrondeigenaars aan de lijfeigenenofook wel aan landbou- 

 wersjdievrij waren, tegenzekere lasten en verplichtingen ten titel 

 van cijns afstonden. De houders van zulke gronden , welke de 

 groote klas der landbewerkers vormden, noemde men laten of 

 gasten, in'tLatijn /iospi7es. Sommigen hunner moesten dehelft der 

 vruchtcn van hunnen akkerbouw afstaan; anderen hadden een 

 schaap, een varken, een hoen, een dozijn eieren, een brood of 



de korte inleiding dier wel blijkt, dat de Salische wet door het volk zelf werd 

 opgesteld, en namelijk door hunoe rechters (proceres), die er zieh minder op 

 toelegden een eigenlijk vvetboek samen le brengen, behelzende al de deelen 

 van bel rechl, in eene logische orde, dan wel de beslaande oude costumen 

 na elkander te schrift te slellen. 



