(57 ) 



't Was ook eene lastige, bijna oniiitvoerbare taak de Belgen tôt 

 eenen anderen godsdicnst te bekeeren ; immers, wij hebben gezien 

 met welke hardnekkigbcid zij aan hunne voorouderh'jke zeden en 

 gewoonten gehecht waren, en welke moeite de hen overheer- 

 schcnde vreemdeb'ng te vergeefs inspande om hen van levenswijze 

 te doen verandcren , de kiemen eener mildere beschaving in 

 hunne harten te doen opschieten; ook stonden zij schier overal 

 op tegen de missionnarissen , die hun het woord van 't Evangeîie 

 kwamen brengen, en aanvaardden zij dit eerst voorgoed onder de 

 regeering van Dagobert en zijne opvolgers , die de heilverkon- 

 digende leeraars van Christus in hunne zending krachtdadig 

 ondersteunden. Zoo noemt de schrijver der St.-Medardslegende 

 de Menapiërs, welke het slechts den H. Amandus, omstreeks 628, 

 gelukte tôt het Christendom te bekeeren, een woest volk , hard- 

 nekkig aan den dienst zijner afgoden vcrkleefd *. Deze getuigenis 

 wordt in de volgende eeuw vernieuwd door St. Ouaan opzichtens 

 de bewoners der strcek van Antwerpen , en door de levens- 

 beschrijvers van den H. Ursmar voor de bevolking van Luxem- 

 burg en het omliggende. De H. Livinus , die in dezelfde eeuw 

 zijnen apostolieken iever met den marteldood bekocht, schetst de 

 inwoners van den pagus Brachatensis af als Barbaren , gedom- 

 peld in de duisternissen van het heidendom, zich kenmerkende 

 door allerlei ondeugden en buitensporigheden , als het overspel, 

 den doodslag en den roof, door geweldenarijen, meineedigheden 

 en andere hatelijke misdaden, welke, zoo schreef bisschop Boni- 

 facius, slechts door hunne wetten en landsgebruiken, die er hen 

 toe machtigden, eenigcrwijze kunnen gerechtvaardigd worden ^. 

 Nog in de gemelde eeuw waren de heidensche dweeperij en de 

 ruwheid der Taxandriërs zoodanig dat niet éen Christen geloofs- 

 prediker, vôor den H. Lambertus, bisschop van Tongeren , dit 



1 « Ferocem Flandrensium gentem suae noviomensi ecclesiae sociavit. — 

 Erat enim gens ipsa fera et indomilabilis, durae cervicis populos et implaca- 

 bilis. pravis adniodum subdilus obsequiis idolorum et cum multa obslinatione 

 suorum defendens culturum deorum. » (Fortunat , Vita S. Medardi.) 



2 Acta SS., II, 438-459. 



