(S8) 



ongastvrij gewest , welks inwoners als onhandelbare barbaren 

 worden afgeschilderd, had durven bezoeken. 



Deze volharding van het meerendeel der Belgen in den gods- 

 dienst hunner vaderen , ondanks de strenge bevelen door de 

 Christenc keizers tegen het heidendom uitgevaardigd en in 554 

 door Childebert vernieuwd , zou alleen toereikend zijn om den 

 geringen invioed te bewijzen dcr Roraeinsche denkbeelden in een 

 gpoot gedeelte van noordelijk Gallië, en de soort van onafhanke- 

 lijkheid, die er de bevolking weten te bewaren had. Ook zou die 

 afkeer onzcr voorouders voor de nieuwe begrippen nimmer over- 

 wonnen geweest zijn indien, gelijk wij zeiden, de wereldiijke 

 macht er niet ware tusschen ge^omen. De waarheid behaalde 

 echter in dezen strijd, vol van opofFeringen en geduld , de zege- 

 praal; doeh,zoo de Belgen er eindelijk in toestemden den eer- 

 dienst hunner goden te verzaken en kinderen der beschaving ver- 

 spreidende kerk van Christus te worden, niet al hunne godsdien- 

 stige gebruiken en bijgeloovigheden konden worden uitgeroeid. 



De bekende herderlijke aanspraak, door St. Eh'gius tôt de 

 bewoners van de legenwoordige provinciën Antwerpen en Vlaan- 

 deren, moge dit bevcstigen ; hoe groot ook zijn apostolieke iever 

 was, toch gelukte de moedige bisschop er niet in de heidensche 

 gewoonten uit te wortelen, en de geloofspredikers , die na hem 

 kwamen,hadden dezelfde bijgeloovigheden, vooral de eikvereering 

 en den boomdienst in het algeraeen te bestrijden. De canons van 

 't in 745 gehouden concilie van Leptines (bij Binche) treffen met 

 den banvloek eene menigte bijgeloovige volksgebruikcn, waarom- 

 trent men het document, getiteld : Indiculus super stitionum et 

 paganiarum, door Schayes en door de schrijvers der Histoire des 

 Carolingiens bekend gemaakt , met vrucht raadplegen kan. Ook 

 Karcl de Groote en verschillige pauzen moesten er tcgen ijveren, 

 doch konden evenmin ten voile in hunne pogingen gelukken. Nog 

 op het einde der XIII* eeuw, zegt Lodewijk van Velthem, was een 

 eik tusschen Sichem en Diest het voorwerp der openbare veree- 

 ring, hetgeen niet te verwonderen is, als men weet dat nog in onze 

 eeuw eenvoudige buitenlieden in ons land zekeren boomen eene 

 bijzondere heilkracht toeschrijven. Het land van Chimay, onder 



