(62) 



van 630 bepalen in 't 440* artikel, dat de lijfeigene , die zijnen 

 meester aanklaagt van eene niisdaad, welke strafbaar is met de 

 dood, op staanden voet zou worden omgebracht. — Eene lijfeigene 

 dochter, bij charter of vôor de kerk in vrijheid gesteld, en nadien 

 trouwende met eenen lijfeigene, valt, door dit huwelijk, weder 

 in dienslbaren staat (18* hoofdstuk). — Wat de lijfeigenen in 

 voile dienslbaarheid, de slaven, betreft, met dezen mochten 

 geene zaken aangegaan worden (74® hoofdstuk) *. 



Bij de Franken omirent den Rijn werd de lijfeigene, overtuigd 

 van diefstal, gehangen, maar een, die 's nachts had brand gesticht, 

 ontkwam het met eene boete van 36 gouden stuivers (ongeveer 

 600 fr. onzer munt),boven deherstelling der schade.Daarentegen 

 werd degene, die eenen lijfeigene van 't leven beroofde, tôt gelijke 

 boete veroordeeld, en mocht een vrij man zijnen dienstbaren 

 niel meer dan drie slagen toebrengen, Voor elken slag meer 

 betaalde men eene boete van 1 gouden stuiver, terwijl de geeste- 

 lijke of koninklijke bediende, wegens zulke overtreding, drie- 

 maal meer moest betalen. Eindelijk eenen lijfeigene 't been te 

 breken werd beboet met 9 gouden stuivers (nagenocg 145 fr.) 



Wanneer men deze strafbepalingen vergelijkt met de voile 

 meestcrschap, welke de slavenbezitters onder 't Romeinsch beheer 

 genolen, mag men zeggen dat de Franken in de VI* en VII* eeuw 

 het lot hunner lijfeigenen merkelijk hadden verzacht. Men deuke, 

 onder andere, aan het res mancipi, waar de Romeinsche slaaf 



staal ingeschreven nevens de huisdieren Overigens, hier hadden 



de lijfeigenen, hoezeer ook vernederd en bedwongen, het recht 

 des huwelijks en het genot der familie. 



De bezorgdheid van den Frankischen wetgever voor den land- 

 bouw blijkt duidelijk uit de Salische wet, waarbij in het 48* arti- 

 kel den bezitters van vrij-eigene goederen (alleuds) wordt ver- 

 boden de plaats, welke zij bewoonden en lot cultuur brachten, te 

 verlaten, ten einde daardoor den lijfeigenen geen slecht voorbeeld 

 le stellen. Indien bijgevolg de bezitter eens vrijcn gronds zijne 

 verblijfplaats verliet en naar een ander oord ging wonen , werd 



2 Baluzius, I, 50-62. 



