(67) 



larium van Diedenhoven (Thionville), rechtstreeks gericht tegen 

 de bewoners van Menapië, aan de Vlaamsche zeekust. Daar 

 leefde, inderdaad, een Saksische stam, samengesteld uit landbou- 

 wers, visschers, wevers of handelaars, waarvan de meesten zich 

 nooit tôt dienstbaarheid liadden verlaagd, en die zich nu en dan 

 vereenigden in samenzweringen, die uitliepen op onlusten en 

 miiiterijen tegen de vorstelijke ambtenaren ^ In de geschiedenis 

 bekend onder den naam van KerelSy leefden zij onder eigene 

 wetten, onderhielden hunne oud-Gerraaansche zeden en wilden 

 aanvankelijk niets weten van het christen geloof, hoewel, reeds 

 in 745, de kerkvergadering van Leptines voor hen eene formuul 

 tôt afzwering van het heidendom en van 't giide had opgesteld 2. 

 Lodewijk de Goedige beval den oversten dier weerspannige heden 

 elk ^erbond of gilde onder deze te beletten, hen zelven dreigende 

 met eene boete van 60 stuivers, ingeval er eene overtreding 

 mocht vastgesteld worden ^. 



Het waren evenwel de Kcrels alleen niet, die de heidensche 

 gebruiken bleven aanhangen : verreweg het meeste getal bewo- 

 ners onzes vaderlands, hoewel christen gedoopt, schijnen er aan- 

 vankehjk niet te hebben kunnen van afzien. Dit geldt vooral het 

 doodenmaal , hetwelk magen en vrienden op het graf van de 

 afgestorvenen plachten te vieren. De vêle misbruiken, daaruit 



* Pertz, Ié^^es,238. — Baluz., I, 773. 



- Uit dit formuul blijkt dai de Saksen de Dietsche taal spraken : 



« Ec forsacho diabolae end allum 

 (Ik verzake den duiyel en alleu 

 diabol-geldey end allum diaboles toercutn, 

 duivelsgilde, en allen duivels werken, 

 Thunaer ende Woden, end Saxonote end allem 

 Thor en Woden, en Saksenot en aile 

 them unholdum, the ira genotas smt. » 

 de onheiligen, die hunne genooten zijn.) 



(Lebrocqdy, Analogies linguistiques. Bruxelles, 1845, 52bis.) 



5 Pertz, Monumenta Germania historîca, I, 230. — A. Wauters, Les 

 gildes communales au Xb siècle (Bulletins de l'Académie, 2^ série, 

 t. XXXVII). 



