( 71 ) 



liederen verbood; dat Lodewijk de Goedige, door al te viirigcn 

 godsdienstijver aangezct, de gezangen der voorchristelijke voor- 

 ouders deed vernietigen en uit de scholen verbande, alzoo elke 

 recbtstreeksche gemcenschap met de Germanen der vorige 

 eeuwen afbrekende en voor altijd de bron dempende, waaruit de 

 voile kennis van hun leven, karakter, zeden en begrippen 

 onvervalscht en onvervreemd vloeide. 



Dit is de oorzaak, dat slcchts weinige Nederduitsche gedichten 

 uit de verre tijden tôt ons gekomen zijn, en zonder de boeken 

 der Scandinaviscbe godenleer, de Edda, zou men heden weinig 

 of niets van de begrippen en den graad van besehaafdheid onzer 

 heidensche voorouders weten, tenzij uit de schriften van Romein- 

 sche geschiedverhalcrs, wier gegevens zeker niet aile den toets 

 der waarheid kunnen onderstaan. Een stuk nochtans, geîukkiglijk 

 een hoogst merkwaardig, kwam tôt ons, ten minste wat den 

 geest betreft, maar de vorm (eene Hoogduitsche vertaling uit het 

 Dietscb) behoort tôt de XIII^ eeuw. Wij willen spreken van de 

 Goedroen, in hoofdzaak neerkomende op het volgende : 



Goedroen, eene koningsdochter, levende op het eiland Wulpen, 

 aan de Vlaamsche kust, wordt geschaakt door eencn koning der 

 Noordmannen; de maagd blijft evenwel getrouw aan den geliefde 

 uit eigen slam, verduurt liever aile vernederingen en ontberingen 

 dan meineedig zieh over te leveren aan den woesten sehaker, en 

 wordt ten laatste door haren broeder en haren verloofde, aan de 

 spits eener groote heirmacht, bevrijd en aan hare betrekkingen 

 terug gegeven. — Ziedaar een trefFend beeld van de zuiverheid 

 en trouw der Germaansche vrouw! 



Het bestaan van dichteriijke tradiliën onder de Franken van 

 Zuid-Nederland wordt nog bewezen door 't even bekende JVeve- 

 lingenlied , geboren aan den Nederrijn, doch hetwelk in tegen- 

 stelling der zachte gevoelens, welke in Goedroen de overhand 

 hebben, kracht, haat en woestheid ademt. 



Na de vernietiging der oude letterkunde werd , een tijd lang, 

 eene nieuwe beoefend, namelijk in de kloosters; want de monni- 

 ken, na den grond te hebben gelegd van den huidigen landbouw, 

 lieten van lieverlede de bebouwins hunner akkers over aan 



