( 85 ) 



gelukkig, vooral de Vlamingen die zieh niet uilsluitelijk aan den 

 landbouw hielden, raaar niet vergeten konden dat zij afstamden 

 van dappere krijgers. Zij vcrleenden in Duilschland onderstand 

 aan de Saksen en Turingers, tegen de Slaven, en in Engeland 

 aan de Anglo-Normandièrs tegen de Galliërs, maar eilaas! ten 

 kosle van hiinne rust en geluk. Zij, die op uitnoodiging van 

 Hendrik van Saksen, loen deze een groot deel der Ballische kust 

 had overweldigd (1161), zich aldaar, en in andere hem toebe- 

 hoorende gewesten, gingen neerzetten *, werden eenigen tijd 

 nadien door een Slavisch opperhoofd te Mecklemburg onvoor- 

 ziens overvallen. Zich niet willende overgeven met verlies van 

 hâve en goed, werd de plaats belegerd, ingenomen, in asch 

 gelegd, nadat al de weerbare mannen vermoord, de vrouwen en 

 kinderen als slavinnen weggevoerd waren... ^ 



De Vlamingen, die zich in 't diocees van St. -David hadden 

 gevestigd, hadden eenen harden kamp uit te staan tegen de oude 

 bewoners van dat gewest; de Galliërs kwamen in opstand tegen 

 Hendrik I en verwoestten het grondgcbied , door de Vlamingen 

 belrokken ^. 



Wat degenen betreft, die in 't vaderland gebleven waren, aan 

 tegenstand was niet te denken ; overigens het lot der Fransche 

 boeren kon zekerlijk weinig geschiktzijn om de onzcn tôt gewa- 

 pend verzet aan le sporen. Dâar was elke opstand tegen verdruk- 

 king bloediggekastijd geworden en een verschrikkelijk voorbeeld 

 gegeven, vooral aan de bewoners van Normandie en Bretanje. 

 De Norraandische kroniekschrijver Guillaume de Jumièges eene 

 dier pogingen tôt bevrijding verhalende, hangt van de straf het 

 volgende ijzingwekkend tafereel op : 



« Ten jare 997 vereenigden zich de boeren op verschillige 

 plaatsen en besloten algemeenlijk te leven volgens hunnen wil, 

 verklarende dat zij, zonder bekommernis aangaande hetgeen door 



* .... « Qui eliam de Flandria adduxit mullitudinem populorum et collo- 



cavit eos in Magkeienburg et in omnibus terminis ejus... » 



(Hermanni Corneri, Chronicon, bl. 719.) 

 " Idem, bl. 723. 



3 Zie Ordericus Vitalis, Hisloria ecclesiaslica, kal. 941. 



