( 86 ) 



de wet was verboden, zich zelven naar eigene wetten beheeren 

 zouden, en ten einde deze te bekraclitigen, zond elke groep van 

 dit woedende volk twee afgevaardigden naar eene algemeene 

 vergaderingder stamnien,om die wetten aldaar te erkennen.Maar 

 niet zoodra was dit feit ter ooren gekomen van den hertog of 

 bij zond graaf Rudolf en eene menigte krijgslieden tegen de 

 boeren op, met last dezen opstand te dempen en bet landvolk 

 uiteen te drijven. De graaf maakte zich meester van al de afge- 

 vaardigden des volks en vêle andere liedcn, deed bun banden en 

 voeten afkappcn en zond die ongelukkigen alzoo naar bunne 

 stamgenoolen terug, om dezen te ontraden nog dergelijke proef 

 te wagen en, door bun droevig voorbeeld, ben voorziebtiger te 

 maken, opdat bun niets ergers zou overkomcn. De boeren, op 

 zulke vreeselijke wijze onderricbt, zagen inderdaad van bun ont- 

 werp af en keerden terug tôt den ploeg ^ » 



In België nocbtans was er een stam, die niet kon ten onder 

 gebracbt worden. In den uitersten weslboek leefden nog altijd de 

 ruwe Kerels, wier trots en overmoedigbeid, even groot als bunne 

 zucbt voor vrij en onafbankelijk bestaan, zelfs de weerwraak der 

 leenbeeren moet bebben gaande gemaakt, tôt zoo verre dat deze 

 tegen ben een lied dicbtten, betwelk over Vlaanderens vlakten 

 als een scberpe oorlogskreet den stouten Saksenkinderen zal 

 bebben in 't oor gedreund : 



« Wi willen van den kerele zinghen : 



Si sijn van quader aert; 

 Si willen de ruters dwingen; 



Si draghen enen langhen baert. 

 Haer clcedren die zijn al ontnait; 



Een lioedekin up haer booft ghecapt, 

 tCaproen staet al verdrayt, 



Haer cousen ende haer scoen ghelapt. 

 Wronglen, wey, broot ende caes, 



Dat eit hi al den dach ; 

 Daer omme es de kerel so daes, 



Hi êtes meer dan hijs macb. » 



* Collection de chroniques nationales, Guill. de Jdmièges, livre V, ch. II. 

 — Traduction de Guizot. 



