(87) 



Uit deze strophe Iceren wij den (oestand der Kcrcls kennen. 

 Schilterend was die voorwaar niet : gelapte kleederen, sobere 

 spijs, maar loch moed, zelfs overniocd en, mogen wij den adel- 

 lijken zanger of den zanger van den adel gelooven, eene neiging 

 om de toeii zoo machtige hceren de wet te stellen. Moet dit niet 

 strekken tôt een bctoog, dat in die tijden de strijd tusschen kapi- 

 taal en arbeid, tusschen bczit en gebrek al even vinnig was als 

 tegenwoordig? 



« Enen groten rucghinea cant 



Es barde wel sijn ghenouch, 

 Die neimt hi in sijn hant 



Als hi wil gaen 1er plouch. 

 Dan comt tôt hem sijn wijf, de vule, 



Spinnende met enen rocke, 

 Een sleter entrent haer mule, 



Ende gaet sijn scuetle brocken... » 



Dit deze en de overige strophen blijkt hoe diep de afkeer was, 

 welke de adel voor den minbeschaafden, niet te bedwingen Kerel 

 koesterde. Er waait uit deze verzen waarlijk geen milde walni van 

 liefde en mededoogen voor den man, die, zonder zijne schuld, 

 nagenoeg aan de laagste sport der maatschappehjke ladder stond. 



« Ter kermesse wil hi gaen, 



Hem dinct datti es een grave; 

 Daer wil hijt al omme slaen, 



Met sinen verroesten slave. 

 Daer gaet hi drincken van den wine, 



Stappans es bi versmoort ; 

 Dan es de werelt sine, 



Siede, lant ende poort... b 



De Kerel ging dus, in minachting voor de wet, gewapend. « Een 

 verroeste stave, » maar zeker wel sterk genoeg om, als 't nood 

 deed, den ridder daarmee door 't harnas te slaan. Als 't feest was, 

 had hij 't bêler, dan dronk hij ook zijnen beker wijn. 't Neder- 

 landsch spreekwoord : « Eënmaal kermis is niet altijd armoê, » 

 zou tôt den lijd der Kerels wel kunnen opklimmen. 



